U noći između 21. i 22. juna, Sjedinjene Američke Države izvele su koordinisanu vojnu operaciju širokih razmjera na teritoriji Islamske Republike Iran, gađajući ključne nuklearne objekte u Fordovu, Isfahanu i Natanzu. U napadu su učestvovali strateški bombarderi B-2A i američke višenamjenske nuklearne podmornice, koristeći specijalizovano naoružanje poput bombi za razbijanje bunkera GBU-57 i krstarećih raketa tipa Tomahawk.
Prema dostupnim informacijama, u vazdušnom udaru angažovano je šest bombardera B-2A koji su, uz podršku četvorostrukog dopunjavanja gorivom u vazduhu, djelovali sa velike udaljenosti – moguće i sa baze Dijego Garsija u Indijskom okeanu. Napad je, prema svim pokazateljima, pažljivo planiran unaprijed, uz operativno raspoređivanje mornaričkih snaga i višednevne pripreme na različitim lokacijama.
Ciljevi su bili duboko utvrđeni objekti u kojima se nalazi osjetljiva infrastruktura iranskog nuklearnog programa. GBU-57 bombe, namijenjene probijanju masivnih podzemnih bunkera, kao i 30 Tomahawk raketa, lansiranih sa podmornica, ukazuju na namjeru da se nanese maksimalna tehnološka i strateška šteta. Ipak, prema nekim izvorima, Iran je prije napada izmjestio većinu obogaćenog uranijuma iz kompleksa u Fordovu.
Napad je protekao bez očiglednih gubitaka na američkoj strani, a izvori navode da iranska protivvazduhoplovna odbrana nije uspjela da reaguje efikasno. Uprkos mogućnosti prethodne procjene napada, najvažnije iranske protivraketne jedinice nisu uspjele da spriječe prodor američkih letjelica. Nema izvještaja o dejstvima iranske borbene avijacije tokom operacije.
Očekuje se da će SAD u narednom periodu nastaviti sa udarima, uz moguće uključivanje avijacije sa nosača aviona stacioniranih u regionu. Takva eskalacija mogla bi da izazove iransku odmazdu, prije svega raketiranje američkih baza na Bliskom istoku, mada su te lokacije već pojačano branjene.
Iako se u javnosti spekuliše o potencijalnom zatvaranju Ormuskog moreuza kao iranskom odgovoru, procjene ukazuju da Teheran trenutno nema resurse da se ozbiljno suprotstavi američkoj mornarici. Potapanje iranskih brodova u eventualnom pomorskom sukobu bilo bi, prema stručnim procjenama, samo pitanje vremena.
Ova operacija pokazuje visok stepen američke tehnološke i logističke nadmoći u savremenom vazdušno-pomorskom ratovanju i predstavlja snažan signal u kontekstu sve složenije bezbjednosne situacije na Bliskom istoku.
