Pitanje obnove Njegoševe kapele nije ni arhitektonsko, ni kulturološko, a najmanje je političko pitanje. Ono je pitanje zavjeta. A zavjet, po prirodi stvari, nije stvar dogovora, pregovora, konsenzusa i „inkluzivnosti“. Zavjet je stvar vjernosti. Zato je duboko problematična, a u suštini i opasna, ideja koja se sve češće podmeće javnosti - da Njegoševu kapelu treba da „grade svi u Crnoj Gori“. Pod tim „svi“, neki novi tumači stvarnosti podrazumijevaju i one koji su Njegoša decenijama ponižavali, i one koji su mu zavjet gazili, i one koji su se radovali rušenju kapele, i one koji su se klanjali Meštrovićevom mauzoleju kao simbolu obezglavljenog Lovćena.

Kada je rušena Njegoševa kapela, nije rušen „objekat“. Rušen je smisao. Rušena je veza između Svetog Petra Cetinjskog i njegovog najvećeg duhovnog čeda. Rušen je kontinuitet Crne Gore kao pravoslavne, srpske, svetosavske zemlje. Rušena je ona vertikala koja je Crnu Goru držala uspravnom i u vremenima turskog ropstva, i u vremenima austrijske okupacije, i u vremenima komunističke strahovlade. Zato danas nije moguće, niti je časno, praviti moralnu simetriju između onih koji su kapelu nosili u srcu i onih koji su je gledali kao smetnju.

Posebno je lukava teza da je Njegoš „iznad srpstva“, „iznad vjere“, „iznad identiteta“, te da zato svi imaju jednako pravo na njegov zavjet. Ta teza nije nova - ona je samo sofisticiranija verzija stare komunističke laži. Zbog toga postoje stvari koje se ne grade dogovorom, djela koja se ne rađaju iz kompromisa i zavjeti koji ne pripadaju svima, nego samo onima koji su im ostali vjerni. Njegoševa kapela je upravo to - zavjet. Niti je simbol, niti kulturna baština, a najmanje arhitektonsko pitanje, nego sveti amanet koji je jedan vladika ostavio pred Bogom, svom narodu i vječnosti. Petar Drugi nije bio apstraktni humanista, niti nekakva predmoderna verzija građanskog kosmopolite. On je bio vladika Srpske pravoslavne crkve, duhovni nasljednik Svetog Petra Cetinjskog, srpski pjesnik i vladar koji je svoju državu i svoj narod razumio kroz prizmu pravoslavne vjere i kosovskog zavjeta. Zato svaki pokušaj da se taj zavjet „podijeli“, „inkluzivno protumači“ ili pretvori u opštenarodni projekat bez jasnog duhovnog temelja, nije ništa drugo do ponovno skrnavljenje Lovćena, samo ovoga puta u bijelim rukavicama.

Kada je Njegoševa kapela rušena, nije rušena u ime „svih“. Rušena je u ime jedne ideologije koja je mrzjela Boga, narod i njegovo pamćenje. Rušena je uz aplauze onih koji su vjerovali da će, uklanjanjem krsta sa Lovćena, ukloniti i samu dušu Crne Gore. I tada - kao i sada - postojala je jasna linija razdvajanja. Na jednoj strani bili su oni koji su ćutke nosili bol, ali nisu odstupili od vjere. Na drugoj oni koji su tapšali, pisali o „oslobođenju od mitova“, slavili mauzolej kao trijumf nad „mračnim prošlostima“.

I danas nam se nudi ista podvala, da svi zajedno gradimo ono što nisu svi zajedno rušili. A to je mnogo opasna ideja. Hoće Njegoša da nam predstave kao neku vrstu „nadidentitetske figure“, pogodne da pod jedan krov okupi i srpstvo i antisrpstvo, i vjeru i bogoborstvo, i zavjet i njegove rušitelje. Tako nam neki planiraju pomirenje, a to je ništa drugo do teološka i istorijska prevara.

Njegoš nije bio pjesnik bez naroda, niti je vladao bez vjere, nego je bio vladika Srpske pravoslavne crkve i dostojni naslednik Svetog Save koji je na Crnu Goru stavio časni Krst. On je bio duhovni naslednik Svetog Petra Cetinjskog, stub srpske pravoslavne tradicije u Crnoj Gori, čovjek koji je znao da se narod ne čuva deklaracijama, nego žrtvom i molitvom.

Ko je god pokušavao, a takvi su brojni, da Njegoša „oslobodi“ od srpstva, taj ga je u stvari pljačkao. Zato mora biti jasno i bez uvijanja se mora reći - Njegoševu kapelu ne mogu podizati svi.

Njegoševa kapela nije infrastrukturni projekat. Ona se ne može graditi sredstvima ideološki raznobojne mase, niti molitvama koje nisu molitve. Ne mogu je podizati oni koji su srpstvo kriminalizovali, koji su ga državnom represijom satirali, koji su pravoslavnu vjeru proglasili „retrogradnom“, a crkvu neprijateljem države. Niti je mogu podizati oni koji su se više puta zalijetali na kivot Svetog Petra Cetinjskog, kao korijen iz kojeg je Petar Drugi iznikao.

Ne mogu je podizati ni oni koji su se odrekli prađedovske vjere i time se sami isključili iz zavjetnog kontinuiteta. Kapelu mogu podizati samo dostojni. A dostojni su oni koji su je podigli u svojim domovima prije nego što su i vidjeli Lovćen, oni koji su je nosili u srcu dok su gledali u mauzolej i oni koji se Njegoša nisu odricali ni onda kada je to značilo biti prezren, ponižen, gurnut na marginu.

Lovćen nije prazan vanurbanistički prostor na koji se upisuju nove ideologije. On je već ispisan - krstom, molitvom i zavjetom. Zato on ne čeka „široku društvenu koaliciju“. On čeka pokajanje i vjernost. Zbog toga Njegošev zavjet neće ispuniti oni koji su ga se sjetili tek kad im je zatrebao kao politička alatka ili identitetski kompromis. Ispuniće ga oni koji su ga sačuvali onda kada je bio prognan. I ako se kapela jednom obnovi, a hoće, ona će biti obnovljena ne glasom većine, niti dogovorom ideologa, nego rukama i molitvama onih koji nikada nisu izdali.

Sve drugo ne bi bila Njegoševa kapela, nego još jedan mauzolej, još ružniji od onoga što je poperen na Lovćen.

Zato Lovćen danas ne čeka „sve“, samo one vjerne Svetosavskoj crkvi, istoriji, svojim precima i Njegošu.