Na današnji dan, 15. juna 1992. godine, u Beogradu je održano finale studentskih demonstracija u kojima je učestvovalo više hiljada studenata.
Oni su iznijeli četiri ključna zahtjeva: ostavku Slobodana Miloševića, raspuštanje Narodne skupštine, raspisivanje vanrednih izbora i formiranje prelazne vlade.
Iako se tadašnji protest predstavljao kao antiratni, studenti su u roku od dvije nedelje jasno i transparentno iznijeli svoje zahtjeve i povukli se.
Današnji protesti, kako se ukazuje u kritičkom osvrtu koji kruži mrežama, nemaju tu etičku težinu – umjesto pravde i konkretnih ciljeva, često predstavljaju politički instrument manipulacije i zatvaranja javnog prostora za slobodnu raspravu.
Najdramatičniji akcenat stavljen je na pojavu neviđene političke zloupotrebe državnih fakulteta, fenomen koji, kako se ističe, „ni djelićem djelića ne postoji nigdje u svijetu“.
U uređenim demokratijama, profesori koji su plaćeni javnim novcem dužni su da budu politički neutralni i da obrazovne ustanove ostanu van stranačke borbe. U Srbiji je, međutim, upravo obrnuto: oni koji najglasnije govore o slobodi i demokratiji često su prvi koji državne univerzitete pretvaraju u političke ispostave.
U osvrtu se zaključuje da „mi skoro svaku budalaštinu koja se negdje pojavi odmah prigrlimo, ali zato o nekim civilizacijskim standardima pojma nemamo“.
Univerziteti bi trebalo da budu stožeri znanja, ne ispostava partija. Umjesto toga, već 33 godine se ponavlja isti obrazac – zloupotrebljavaju ih oni koji se deklarativno bore za uređenu državu, ali je u praksi sistematski urušavaju.
