Politička kriza u Pljevljima odavno je prevazišla lokalne okvire, ali ne zbog navodnih geopolitičkih scenarija ili „čistki“ na državnom nivou, već zbog konkretnih, unutrašnjih političkih i interesnih sukoba koji se vode oko upravljanja opštinom. Upravo zato je neophodno odvojiti realne procese od narativa koji služe za skretanje pažnje sa onoga što se u Pljevljima zaista dešava.

Teza koja se pojavila u pojedinim medijima, a prema kojoj premijer Milojko Spajić navodno priprema „čistku Srba iz vlasti“, u ovom trenutku nema ni političku, ni institucionalnu, ni praktičnu utemeljenost. Takav potez Spaić niti želi, niti može da sprovede, posebno ne kada je riječ o političkim predstavnicima Nove srpske demokratije, koja je dio parlamentarne većine i bez koje ne postoji stabilna vladajuća konstrukcija.

Dodatno, javno je poznato da se sam Pokret Evropa sad suočava sa ozbiljnim unutrašnjim izazovima. Unutar te političke strukture već duže vrijeme postoje najmanje tri podjednako uticajne frakcije, sa različitim političkim prioritetima i vizijama. U takvim okolnostima, otvaranje fronta sa srpskim političkim faktorom predstavljalo bi politički iracionalan i samorazoran potez.

Zbog toga je mnogo važnije pažnju usmjeriti na Pljevlja, gdje se odvija konkretan proces sa jasnim akterima i opipljivim posledicama. Pokušaj smjene predsjednika opštine Darija Vraneša nije rezultat neuspješnog upravljanja, niti političke krize u lokalnoj zajednici, već direktna posledica njegovog odbijanja da lokalnu vlast podredi neformalnim dogovorima i interesnim aranžmanima.

Pod Vraneševom upravom, budžet Opštine Pljevlja - koji iznosi oko 32 miliona evra - usmjeren je ka javnim potrebama i projektima od značaja za zajednicu, umjesto ka partijskim i privatnim interesima. Upravo tu treba tražiti razlog intenzivnih pritisaka i upornih pokušaja njegove smjene. Oni ne dolaze iz Pljevalja kao zajednice, već iz uskog kruga lokalnih i stranačkih struktura koje u takvom modelu upravljanja gube uticaj.

Istovremeno, pokušaji rušenja Vraneša nemaju širu političku podršku. Više političkih subjekata u Pljevljima odbilo je da učestvuje u procesu koji se doživljava kao zakulisno političko inženjerstvo bez izbornog legitimiteta. To dodatno potvrđuje da nije riječ o demokratskom preispitivanju vlasti, već o pokušaju redistribucije kontrole.

U tom kontekstu, medijska priča o „čistki Srba iz vlasti“ funkcioniše kao klasičan spin - ona proizvodi osjećaj ugroženosti i pomjera fokus sa činjenice da je upravo srpski politički predstavnik na lokalnom nivou označen kao potrošna roba u širim političkim kalkulacijama. Takav narativ ne štiti srpski faktor, već ga instrumentalizuje, skrivajući odgovornost za konkretne odluke koje se tiču Pljevalja.

Zato je važno stvari nazivati pravim imenom i činjenično. U Crnoj Gori se trenutno ne odvija proces eliminacije srpskih predstavnika iz državne vlasti, ali se u Pljevljima vodi ozbiljna borba oko kontrole lokalne uprave, u kojoj Dario Vraneš predstavlja prepreku upravo zato što insistira na institucionalnosti i odgovornosti.

Suština krize nije u geopolitici, već u tome da li će jedna opština biti vođena u interesu građana ili kao dio šireg sistema političke trgovine. Sve dok se ta činjenica prikriva krupnim i neutemeljenim narativima, stvarni problem ostaje nerješen - na štetu Pljevalja i političke stabilnosti u cjelini.