Današnje glasanje u Narodnoj skupštini Srbije otvorilo je ozbiljno pitanje političke dosljednosti dijela opozicije koji se u javnosti predstavlja kao proevropski orijentisan. Naime, tokom izjašnjavanja o tačkama dnevnog reda, podršku nisu dobili ni pojedini akti koji se neposredno odnose na evropske standarde, međunarodne konvencije i saradnju Srbije sa programima Evropske unije.

Među predlozima za koje, prema izvještajima sa sjednice, dio takozvane proevropske opozicije nije glasao, našli su se Predlog zakona o potvrđivanju Konvencije o Birou Evropske konferencije civilnog vazduhoplovstva, kao i Predlog zakona o potvrđivanju Sporazuma između Evropske unije i Republike Srbije o pridruživanju Srbije programu EU4Health. Riječ je o dokumentima koji se tiču daljeg usklađivanja sa evropskim pravnim i institucionalnim okvirom, ali i konkretne saradnje u oblastima od javnog značaja, poput zdravstva i civilnog vazduhoplovstva.

Posebnu političku težinu ima činjenica da podrška nije data ni Predlogu zakona o sprečavanju i suzbijanju trgovine ljudima i zaštiti žrtava. Taj propis je u skupštinskoj raspravi predstavljen kao rješenje usklađeno sa direktivama Evropske unije, a ministar pravde Nenad Vujić naveo je da je za taj zakon dobijena i puna podrška Evropske unije i Savjeta Evrope.

Upravo zato današnje izjašnjavanje djeluje kao ozbiljan politički paradoks: stranke i poslanici koji se najglasnije pozivaju na evropske vrijednosti i evropski put Srbije nisu podržali niz zakona i sporazuma koji taj put konkretno institucionalizuju. Umjesto jasne podrške evropskim normama, konvencijama i programima saradnje, poslata je poruka koja neminovno izaziva sumnju u stvarne političke namjere.

Politička rasprava će se, izvjesno, nastaviti i van skupštinske sale, ali današnje glasanje već je pokazalo da između deklarativnog evropejstva i konkretnog parlamentarnog ponašanja može da postoji dubok raskorak. Kada se ne podrže akti koji se tiču evropskih konvencija, saradnje sa EU u zdravstvu i zaštite žrtava trgovine ljudima, onda se s pravom postavlja pitanje da li je riječ o politici evropskih integracija ili o pokušaju da se taj proces usporava i obesmišljava.