U svojoj najnovijoj ispovijesti u emisiji Pop recenzije, sveštenik Gojko Perović je ponovo pokazao ono što godinama izaziva ogorčenje među onima koji istorijske činjenice drže do istine – neskrivenu spremnost da izvrne istoriju, relativizuje zločine, prekroji prošlost i podmetne laž kao „srednji put“. U svom nastupu, Gojko Perović je napravio nešto što se više ne može nazvati neznanjem, ni propustom, niti „subjektivnim gledištem“. Ono što je izgovorio čisti je i svjesni falsifikat. To je namerno prekrajanje istorije, sračunato da prikrije stvarne zločince, relativizuje stradanje Srba i opere najmračniji dio crnogorske prošlosti.

U pokušaju da se dodvori jednoj specifičnoj, deklarisano „građanskoj“, a u suštini anti-srpskoj publici, otac Gojko je izrekao tvrdnju koja nije samo netačna nego i najdublje uvredljiva: „Veliki narodni zbjeg iz Crne Gore bježao je od terora Crvene armije.“ U svom prepoznatljivom stilu ideološkog pomiriteljstva koje važi samo kad treba umanjiti stradanje Srba, ovoga puta je otišao korak dalje tvrdeći da su „veliki narodni zbjegovi“ iz Crne Gore bježali od Crvene armije – a ne od komunističkih likvidacija. To nije samo netačno, nego je i moralno nedopustivo, jer upravo taj tip manipulacije prikriva lokalne izvršioce zločina, i komunističke i crnogorske nacionalističke, koji su 1944/45. i te kako znali u koga ciljaju – i to najviše u Srbe.

Istorijski je jasno zabilježeno, narodni zbjegovi iz Crne Gore nisu bježali od Crvene armije. Ona u Crnu Goru uopšte nije ušla u borbenim formacijama. Narod je bježao od komunističkih odreda i njihovih osvetničkih likvidacija, od ideološkog terora čiji je reprezent upravo ona matrica iz koje je i sam Gojko Perović ideološki potekao – mada danas glumi prosvjetitelja koji nam objašnjava „evropske vrijednosti“. A zbjegovi su bježali od likvidacija bez suda, političkih osveta, krvavih čistki i „narodnih presuda“ koje su u praksi značile masovna strijeljanja Srba. I to je istorija od koje Gojko bježi više nego što je iko u tim zbjegovima bježao od komunista.

To su bili zločini domaćih komunističkih struktura i podlovćenskih „revolucionara“ koji su jedva dočekali kraj rata da se krvnički obračunaju sa „nepodobnima“ — uglavnom Srbima, sveštenstvom i onima koji nisu klekli pred novim režimom. I sada, osamdeset godina kasnije, otac Gojko otvara taj isti mehanizam: zamagli, zamijeni, spinuj, podmetni. Kada Perović kaže da su „ljudi bježali od Crvene armije“, je svjesno izrečena neistina. I tu već nema prostora za finese, nego se mora reći da otac Gojko laže.

Zato Gojko ima potrebu da pomjeri krivicu daleko od lokalnih „rodoljuba“, od podlovćenske strukture koja je dotad bila u službi okupatorskog režima, a koja se i danas trudi da svoju istoriju opere od zla koje je činila. Eto zbog čega Gojko, u maniru skupljača jeftinih političkih poena, odjednom priča o zločinima Crvene armije – da bi zamaglio ono što se zaista dešavalo na terenu: partizanske likvidacije bez suda, masakre nad sveštenstvom, pogrome nad narodom koji nije bio „ideološki ispravan“.

Perović nije naivan i tačno zna šta radi. On priča o Crvenoj armiji da bi sklonio u stranu lokalne izvršioce — od rodoljubnih „nadrealista“ iz podnožja Lovćena do komunističkih komesara koji su prvu priliku iskoristili da očiste Crnu Goru od Srba. Ono što su uradili u Crmnici, na Cetinju, u Boki i širom Crne Gore nije izvršila nikakva Crvena armija i on to dobro zna. Da Peroviću smeta istina, to više nije sporno. Sporno je samo koliko daleko je spreman da ide u ovom poslu.

Ovdje nije riječ o teologiji, ni o pomirenju, niti o „duhovnom pogledu“, nego o jednom opštem projektu koji sklanja krivicu sa lokalnih zločinaca i prebacuje je na strane sile. To je formula koja se ponavlja decenijama i koja srpske žrtve minimizira, komunističke zločine umiva, podlovćenske ideologe rehabilituje, a od krvnika pravi „složene istorijske figure“. A najbolji primjer za ovo je kada Gojko krene da krivotvori i priča lekcije o Krstu Zrnovom Popoviću. Tu Gojko pokazuje svoje pravo lice, klasičnog rehabilatora crnogorskog kolaboracionizma u službi jednog cilja, da se razbije istorijska činjenica da su Srbi bili ti koji su u svakom ratu prvi i najviše stradali od okupatora, a najviše od crnogorske „braće“ koji su ih pod nacionalističkim i komunističkim zastavama masovno likvidirali.

Perović zato po ko zna koji put promoviše svoju omiljenu tezu: „Krsto Zrnov bio je kolaboracionista, ali pozitivan.“ To je njegov klasičan, farisejski pokušaj da podmetne novu istorijsku liniju, da su „dobri Crnogorci“ kolaborirali radi mira, a „loši Srbi“ se bunili, stradali i ginuli. Fašista Krsto je njegov simbolični idol, njegova politička igračka i alat kojim opravdava čitav antisrpski narativ i najozbiljniji znak da ovo nije duhovni, nego politički projekat i moralni zločin u kom po svaku cijenu srpsko stradanje mora biti umanjeno.

Posebno je drsko kad Perović drži predavanje o litijama u kojima se našao slučajno, kao čovjek koji se više brinuo o mikrofonu nego o narodu. I on nije bio nikakav duhovni vođa litija, nego su litije njega zatekle, a on ih je iskoristio. On je od tog narodnog ustanka napravio sopstvenu reklamnu kampanju. A onda, kad je narod pobijedio 30. avgusta, prvo što je Gojko uradio je da sjedne i da sastavlja Vladu – i podvali Zdravka Krivokapića narodu kao „spasioca“. Ispostavilo se na kraju da je zajahao talas narodne pobjede da bi ga usmjerio ka našem porazu. U prilog ovome idu i činjenice koje govore da je neposredno prije i od trenutka pada režima Mila Đukanovića, Perović bio svuda, u formiranju Vlade, kadrovima, medijskim nastupima i političkim konstrukcijama. I u trenutku kad su Srbi izborili prve političke pobjede u istoriji savremene Crne Gore, onda se Gojko našao u svakom ćošku i iza kulisa nam skrojio ovo što i danas svjedočimo kao produkt njegovog uzurpatorskog političkog uticaja.