Izjava sveštenika Gojko Perović na promociji knjige episkopa Grigorija u Budvi, u kojoj otvoreno pozdravlja njegovu podršku studentskim protestima u Srbiji, nije protokolarni gest niti uobičajena akademska kurtoazija. Naprotiv, riječ je o politički i ideološki vrlo jasno pozicioniranoj poruci koja zahtijeva ozbiljnu analizu, naročito u kontekstu uloge i javnog djelovanja Mitropolije crnogorsko-primorske.

Perovićev nastup, u kojem naglašava „radost“ zbog sjedenja uz arhijereja koji je podržao studente u Srbiji i potpisao pismo u kojem se oni brane od etiketiranja, izlazi iz okvira pastirske brige i ulazi u prostor otvorenog vrijednosnog i političkog svrstavanja. Posebno je indikativan njegov naglasak da „crkva nije jednobrazna“ i da „ne liči na sektu“, čime se faktički legitimiše unutrašnja linija podjela i promoviše koncept pluralizma koji u praksi znači prihvatanje različitih, pa i suprotstavljenih društveno-političkih pozicija unutar iste crkvene strukture.

U tom smislu, nije bez značaja činjenica da je upravo episkop Grigorije već duže vrijeme prepoznat kao jedan od najglasnijih arhijereja koji se aktivno uključuju u društveno-političke procese, često sa pozicija koje korespondiraju sa narativima građanske i liberalne scene u regionu. Njegovo javno djelovanje, uključujući podršku rušilačkim protestima i kritičke stavove prema institucijama Srbije, u kontinuitetu izaziva podjele kako unutar crkve, tako i u široj javnosti.

Postavlja se pitanje u kojoj mjeri Perovićev nastup predstavlja lični stav, a u kojoj je dio šireg usmjerenja koje se artikuliše kroz pojedine krugove unutar crkve, tačnije Mitropolije crnogorsko-primorske. Njegova bliskost sa episkopom Grigorijem, kao i konzistentnost u javnim nastupima koji prate istu liniju, upućuju na zaključak da je riječ o koordinisanom pristupu.

Dodatnu težinu cijeloj situaciji daje činjenica da su pismo podrške studentima potpisali i mitropolit Joanikije i više episkopa, što ukazuje na institucionalnu dimenziju ovog pitanja. Ipak, upravo način na koji Perović interpretira tu podršku, kao dokaz „otvorenosti“ i distance od „jednoobraznosti“, otkriva ambiciju da se taj čin predstavi kao dio šireg ideološkog okvira.

U tom kontekstu, sve je teže ignorisati utisak da se dio Srpske pravoslavne crkve, kroz pojedine svoje predstavnike, postepeno uključuje u političke tokove na način koji prevazilazi tradicionalnu ulogu crkve kao duhovne institucije. Kada se tome doda percepcija da iza takvih nastupa stoje uticaji i očekivanja određenih centara moći, onda ovaj proces dobija i dodatnu dimenziju koja zaslužuje pažljivo i sistematično razmatranje.

Zbog toga je Perovićev istup u Budvi više od lokalnog događaja ili prigodne izjave, on predstavlja simptom šireg procesa unutar crkve, u kojem se preko pojedinih ličnosti artikulišu stavovi koji imaju jasne političke implikacije. Upravo tu leži i osnov za ozbiljan, argumentovan i dokumentovan tekst koji će ovu temu postaviti u širi kontekst i otvoriti pitanja koja do sada nijesu dobila jasan odgovor.