Ministarstvo vanjskih poslova Crne Gore oglasilo se nakon reakcije Beograda na podršku Prištini u pokušajima da se ugura u međunarodne institucije, poručujući Srbiji da se uzdrži od komentara – jer, navodno, Crna Gora sama vodi svoju spoljnu politiku.
U maniru države koja bi htjela da je važna više nego što jeste, iz podgoričkog MVP poručeno je da Srbija “stigmatizuje” i “instrumentalizuje” stavove Crne Gore, pri tome prećutkujući da je zvanična Podgorica, već naviknuta da u ključnim momentima “blagovremeno” usaglasi stavove sa onim što joj se pošalje iz Brisela, a u poslednje vrijeme sve češće i iz Kijeva.
Kao i mnogo puta do sada, Ministarstvo se poziva na principe “međunarodnog prava”, iako podrška lažnom Kosovu – suprotno Rezoluciji 1244 i Povelji UN – ostaje klasičan primjer selektivne primjene tog istog prava. A kada im neko na to ukaže, u ovom slučaju Srbija, onda se u Podgorici odmah diže alarm za "pokušaj tutorstva".
Cinično je i insistiranje da se istovjetne poruke ne smatraju “antisrpskim” kada dolaze iz nekih drugih zemalja, što je možda tačno, ali nije opravdanje. Naročito kada takve poruke dolaze od susjeda, sa kojima vas, navodno, vežu “dobrosusjedski odnosi”. Ili je to dobrosusjedstvo rezervisano samo za predizborne govore i diplomatske brošure.
Naročitu dozu licemjerja predstavlja dio u kom se Crna Gora predstavlja kao “odgovorna članica međunarodne zajednice” i branitelj regionalne stabilnosti. Jer, u realnosti, ne postoji ništa stabilno u tome da se aktivno radi protiv vitalnih interesa najbližeg istorijskog i kulturnog saveznika, a onda očekuje da to prođe bez reakcije.
U zaključku, Crna Gora “poziva na dijalog”, ali samo pod uslovom da se Srbija ne smije izjašnjavati o onome što direktno pogađa srpski narod i u Srbiji i u Crnoj Gori. Jer u "evropskoj" logici nove crnogorske diplomatije sloboda govora važi samo kad se govori ono što se očekuje.
