Poraz Viktora Orbana na izborima u Mađarskoj u zapadnim prijestonicama je proslavljen kao odlučujući zaokret Budimpešte ka Evropskoj uniji. Međutim, prvi potezi i izjave novog premijera Petera Mađara o energetici i Ukrajini ukazuju na to da bi stvarnost mogla biti daleko složenija, pa čak i povoljnija za Moskvu nego što se prvobitno mislilo, prenosi list „Indipendent”.

Iako je Kremlj nesumnjivo izgubio svog najbližeg saveznika u liku Orbana, koji je godinama važio za glavnu kočnicu evropske pomoći Kijevu, analitičari upozoravaju da bi Mađarov specifičan pristup mogao da nastavi da puni rusku državnu kasu. Upravo je u Mađarskoj veza između evropske diplomatije i ruskih energenata najočiglednija, a novi politički kurs Budimpešte tu vezu ne namjerava tako lako da raskine.

Dok je Brisel slavio odlazak posljednjeg neliberalnog demokrate, a Kijev odahnuo zbog promjene vlasti, Peter Mađar, i sam bivši Orbanov saradnik, povukao je poteze koji su unijeli dozu skepticizma. On je, istina, najavio spremnost da Mađarska povuče veto na ključni zajam od 90 milijardi evra namijenjen Ukrajini, što je za administraciju u Kijevu od vitalnog značaja.

Međutim, ta podrška dolazi sa visokom cijenom. Mađar je kao primarni uslov postavio nastavak nesmetane isporuke ruske nafte preko gasovoda „Družba”, koji prolazi kroz ukrajinsku teritoriju. Ovakav stav praktično primorava Ukrajinu da i dalje služi kao tranzitna ruta za ruske energente koji direktno finansiraju ratnu mašinu Kremlja.

Dodatnu zabrinutost izaziva Mađarova najava referenduma o mogućem pristupanju Ukrajine Evropskoj uniji. Iako se na papiru ovo predstavlja kao demokratski čin konsultovanja građana, u diplomatskim krugovima se strahuje da je riječ o vješto upakovanom obećanju novog veta, čime bi put Kijeva ka Briselu ostao blokiran na neodređeno vrijeme.

Dok su oči uprte u Budimpeštu, „Indipendent” ukazuje na činjenicu da Mađarska nije usamljen slučaj u održavanju energetskih veza sa Rusijom. Primijećeno je da je i Španija tiho povećala svoje porudžbine ruskog tečnog prirodnog gasa (TPG), popunjavajući prazninu nastalu usljed smanjenih isporuka iz regiona Persijskog zaliva.

Slučaj Petera Mađara tako postaje simbol nove evropske realnosti, dok se na površini promoviše jedinstvo protiv ruske agresije, energetske potrebe i dalje diktiraju političke poteze koji, paradoksalno, idu na ruku Moskvi. Mađarska pod novim vođstvom možda govori jezikom Brisela, ali njeni ekonomski prioriteti i dalje govore jezikom realpolitike koji Kremlj odlično razumije.