Hrvatska i svjetska javnost je još jednom dobila potvrdu da se iza sportskih uspjeha i naizgled bezazlenih slavlja sve manje prikriva stvarna ideološka matrica koja već decenijama prožima dio političke i društvene scene u Hrvatskoj. Proslava plasmana hrvatske rukometne reprezentacije u polufinale Evropskog prvenstva pretvorila se u otvorenu političku i ideološku demonstraciju – i to pjesmom koja nedvosmisleno slavi ustaški narativ.

U svlačionici su, nakon utakmice, rukometaši zapjevali pjesmu „Bijeli golubovi“ Marka Perkovića Tompsona, kompoziciju koja je u javnosti odavno prepoznata kao simbolički omaž ustašama likvidiranim nakon Drugog svjetskog rata kod Blajburga. Riječ je o pjesmi u kojoj se, kroz religijsku i patetičnu simboliku „bijelih golubova“, „bijelog krsta“ i „žrtve za dom“, direktno rehabilituju pripadnici poražene ustaške vojske.

Da je riječ upravo o tome, javno je potvrdio i saborski poslanik Miro Bulj, koji je snimak iz svlačionice objavio na društvenim mrežama uz poruku:

„Evo zašto su uspješni! Zato što nisu uškopljeni i zato što su Hrvatine. A bili su za dom, bili samo za to.“

Ta rečenica ne ostavlja prostor za dvosmislena tumačenja. Formulacija „bili su za dom“ direktno se naslanja na ustaški pozdrav i ideologiju tzv. Nezavisne Države Hrvatske, režima čiji je istorijski bilans jedan od najmonstruoznijih u Evropi tokom Drugog svjetskog rata.

Ono što se u hrvatskoj javnosti predstavlja kao „rodoljubivo slavlje“, za srpski narod i za istorijsku istinu ima jasno ime: relativizacija i rehabilitacija ustaških zločina. Iza pjesme i euforije krije se ideološka matrica koja slavi one koji su stvorili Jasenovac, jednu od najvećih fabrika smrti na Starom kontinentu, u kojoj su sistematski ubijani Srbi, Jevreji i Romi.

Iste te ustaše su masovno ubijale i u Jadovnom, u Prebilovcima, na Pagu, bacajući ljude u jame, spaljujući čitava sela i zatirući srpsko stanovništvo gdje god su stigle. Upravo taj režim je organizovao i logore za srpsku djecu, jedinstven zločin u okupiranoj Evropi, gdje su mališani umirali od gladi, bolesti i sadističkog nasilja.

Istorijske činjenice su neumoljive: ustaški pokret nije bio „žrtva“, već ideološki i fizički izvršilac genocida. Svako njegovo slavljenje, pa makar i pod plaštom sporta, predstavlja moralni i civilizacijski sunovrat.

Posebnu težinu cijelom slučaju daje činjenica da je Evropska rukometna federacija već ranije zabranila izvođenje Tompsonovih pjesama na prvenstvu, upravo zbog njihovog ideološkog sadržaja. Ipak, to nije spriječilo da se ustaška simbolika prenese iz arene u svlačionicu – i potom u javni prostor, uz otvorenu podršku političkih aktera i samog Marka Perkovića Tompsona.

Svakog sljedećeg puta maske padaju sve lakše. Ono što je nekada prikrivano „tradicijom“ ili „emocijom“, danas se bez ustezanja predstavlja kao vrijednost. A kada se ustaška ideologija slavi pjesmom, snimkom i političkom porukom, onda je riječ o sistemu uspostavljenom u članici Evropske unije – Hrvatskoj.