Dok Srbija korača kroz izazove istorijskog trenutka, boreći se da odbrani stabilnost, dostojanstvo i institucionalni poredak, pred našim očima se odvija scenario kojeg se ne bi postidjeli ni najmračniji inženjeri destabilizacije. Jedna od najsramnijih epizoda tog scenarija jeste brutalan, neutemeljen i duboko uvredljiv napad Miša Bačulova, odbornika u Skupštini Grada Novog Sada, na Njegovu Svetost Patrijarha srpskog Porfirija.

Bačulov je individua koja je političku karijeru izgradila ne na riječima, ne na djelima, nego na fekalijama. Bukvalno. Isti taj Bačulov, čija se riječ svodi na uvrede, a nastup na histeriju, sada je našao za shodno da napadne Njegovu Svetost Patrijarha srpskog Porfirija. On koji je raširio svoj politički arsenal od cistijerne sa fekalijama do "megdana" sa Patrijarhom. Da se razumijemo, nije tu riječ o ideologiji, ni o borbi za vrijednosti – jer kakve vrijednosti ima čovjek koji izmetom komentariše politička dešavanja? I šta uopšte može da nam saopšti pojava koja je sama po sebi podsjetnik da je dno još dublje nego što mislimo da jeste?!

Ime Miša Bačulova odavno izaziva gađenje u svakom ozbiljnom razgovoru o političkoj kulturi, ponovo je pokazao svoje pravo lice – lice čovjeka spremnog da iz najnižih poriva i političkog očaja pljune na sve što naš narod vjekovima smatra svetim. Napasti Patrijarha, duhovnog roditelja više od osam miliona pravoslavnih Srba, jeste čin koji ne zaslužuje političku repliku, već moralnu i društvenu osudu najvišeg stepena.

Napad Bačulova nije izolovan ispad čovjeka koji ne zna gdje se nalazi, već je to nastavak dugogodišnje karijere poniženja i beščašća. Podsjetimo se, isti taj Bačulov je fekalije prosipao pred Gradsku kuću u Novom Sadu – istorijskog centra institucionalnog života jednog velikog i ponosnog srpskog grada. Ta scena, dostojna samo najnižijih oblika političke perverzije, predstavlja simbol onoga što Bačulov jeste: čovjek koji ne gradi, već ruši. Ne učestvuje u dijalogu, već prlja. Ne donosi argumente, već miriše na mržnju i fekalije.

Sve ovo se ne događa slučajno. Miša Bačulov nije usamljen. Njegov saborac u ovoj misiji destabilizacije Srbije je i Brajan Brković, unuk crnogorskog ustaše Jevrema Brkovića – čovjeka čije je javno antisrpstvo bilo hronično i dokumentovano. Danas, unuk tog osvjedočenog srbomrzca, sa mrziteljskim familijarnim pedigreom predvodi napade na srpske institucije, simbole i duhovne vođe. Gazi Brajan đedovim stopama, organizujući proteste kojima pokušava da ruši institucije. I bjelodano je jasno da ovo nije politički aktivizam Brajana Brkovića, nego opasan projekat. Strani, duboko antidržavni i antisrpski projekat kontinuiteta – porodičnog, ideološkg, političkog i operativnog.

I sada, kada se u Srbiji na protestima pojavljuju zastave koje nisu srpske, parole koje nisu narodne i ljudi koji nisu iskreno pobunjeni već plaćeni ili zavedeni, postavlja se pitanje kako je moguće da neki, koji sebe smatraju rodoljubima, stoje rame uz rame sa Bačulovim i Brkovićem? Kako je moguće da se, u ime neke lažne slobode, staje u stroj sa onima koji ciljaju Crkvu, institucije i samu srpsku državnost?

Kako to objasniti? Osim da je neko saučesnik onome koji pravda cifru u donaciji od „međunarodne zajednice“! Jasno je – ako ste danas na protestu sa Bačulovom i Brkovićem, znate sa kim stojite. I ne, ne možete se opravdati time što za sebe mislite da ste rodoljub i patriota, jer oni pravi ne stoje rame uz rame sa onima koji pljuju Patrijarha, koji fekalijama „vode dijalog“ i koji srpsku državu vide kao nešto što treba iznutra podrivati. Jer, ovo što je nametnuto društvu nije borba za pravdu, već je ovo borba protiv državnog poretka i svakog srpskog interesa u kojoj je svaka institucija na nišanu. Krajnje je vrijeme da se svaki saučesnik ovog dvojca, koji u sebi ima minimalni osjećaj za čast i porijeklo, zamisli da li se može boriti za dobrobit Srbije uz one koji pljuju njene Svetinje? Može li se biti patriota dok se stoji pod barjakom anarhije, nad kojim se nadvijaju sjenke starih, antisrpskih ideologija?

Bačulov, Brković i njima slični nisu glas naroda. Oni su odjek straha stranaca pred snagom srpskog jedinstva. Zato je vrijeme da se probudimo i stanemo u zaštitu normalne, uređene, ponosne Srbije – naše otadžbine u kojoj se Svjetejši ne vrijeđa, institucije se ne gađaju jajima i fekalijama, a politička debata ne vodi preko ulica, već u institucijama.

Odgovor mora da postane suprostavljanje. Moralno, kulturno, duhovno suprostavljanje jednom organizovanom ludilu koje ne preza ni od čega. Ludilu koje mrzi poredak jer ne umije da se u njemu snađe. Ludilu koje mrzi institucije jer je nesposobno da ih gradi. I, najzad, ludilu koje mrzi Patrijarha – jer u njegovoj riječi čuje ono što mu najviše smeta - Istinu.

Ovako bezočan napad na Crkvu nije ništa drugo do napad na naše korijene, na identitet, na naše pravo na postojanje. Braniti državu od Bačulova i Brkovića, od izmeta i anarhije, nije politička opcija – to je moralna obaveza svakog časnog čovjeka i borba za samu suštinu našeg nacionalnog bića i narodnog duhovnog temelja.

Ne smijemo dozvoliti da nam političku scenu definišu ljudi koji ne poznaju sramotu, ne poštuju institucije i napadaju vjeru. Ako to dozvolimo onda će nam izmet postao argument, a psovka zamijeniti molitvu. Srpstvo nije anarhija. Država nije igračka. Crkva ne smije da bude meta. Osim ako nismo postali gluvi i slijepi.