Lideri Velike Britanije, Francuske, Nјemačke, Italije, Poljske i Finske, kao i predsјednica Evropske komisije Ursula fon der Lajen, poručili su u zajedničkom saopštenju da ostaju privrženi principu da se međunarodno priznate granice ne mogu mијenjati silom i da trenutna linija razdvajanja u Ukrajini treba da predstavlja polaznu tačku za buduće pregovore.
Istovremeno, naglasili su da se „put ka miru“ ne može određivati bez učešća Kijeva i da su razgovori mogući isključivo u uslovima prekida vatre ili značajnog smanjenja neprijateljstava.
Ovako formulisani stavovi, međutim, ponovo otvaraju pitanje doslednosti evropske politike. Dok je u slučaju Ukrajine nepovredivost granica istaknuta kao apsolutan princip, u odnosu na Srbiju i njenu južnu srpsku pokrajinu zapadne prestonice godinama promovišu suprotan pristup, prihvatanje „realnosti na terenu“ i podršku jednostranom proglašenju takozvane nezavisnosti. Uz objašnjenje da je riječ o „sui generis“ primjeru, veliki broj država članica EU priznao je entitet u Prištini, dok se istovremeno od Beograda očekuje da u dijalogu sa privremenim institucijama u Prištini prihvati ishod koji bi faktički mijenjao granice Srbije.
Pravni okvir na koji se Srbija poziva — prije svega Rezolucija 1244 Savjeta bezbjednosti UN — utvrđuje suverenitet i teritorijalni integritet naše države, uz privremeni međunarodni protektorat nad pokrajinom. Nasuprot tome, sadašnje evropske poruke u vezi sa Ukrajinom počivaju upravo na načelima koja su u slučaju Srbije bila potisnuta ili relativizovana pozivanjem na političku izuzetnost.
Iskustvo Beograda sa „dvostrukim aršinima“ zato nije samo pitanje političke retorike, već i kredibiliteta evropskih institucija. Ako su granice neprikosnovene u Ukrajini, postavlja se logično pitanje zašto to načelo nije podjednako primjenjivo i na Srbiju. Upravo tu protivurječnost domaća javnost prepoznaje kao ključni problem evropske doslednosti — i prepreku svakom trajnom, pravno utemeljenom rešenju statusa naše južne pokrajine.
