Dok se između sebe prepucavaju saopštenjima i optužbama, i jedan i drugi zaboravljaju da se država ne vodi ličnim marketingom, već odgovornošću prema većinskoj volji naroda. Najnoviji sukob između predsjednika Jakova Milatovića i premijera Milojka Spajića pokazao je, još jednom, da ih ne razdvajaju principi, već borba za uticaj i fotelje.
Milatović je, reagujući na navode iz britanskih medija da je Vlada spremna da prihvati migrante iz Velike Britanije u zamjenu za investicije, poručio da se „trguje dostojanstvom države“. Time je pokušao da se predstavi kao zaštitnik nacionalnih interesa, ali je zaboravio da je i sam više puta pokazivao spremnost na kompromise sa istim tim strukturama koje danas kritikuje.
„To nije državna politika – to je trgovina sa dostojanstvom države“, poručio je Milatović, dodajući da Crna Gora ne smije postati „prihvatni centar za tuđe migracione probleme“.
Spajić se brani, ali govori istim jezikom kao Milatović
Iz Kabineta premijera Milojka Spajića brzo je stigao odgovor. Premijerov tim je Milatovićevu izjavu označio kao „dio dezinformacione kampanje“ i optužio ga da širi paniku i podriva institucionalnu stabilnost.
„Crna Gora neće, ni po koju cijenu, prihvatati migrante iz Velike Britanije“, navodi se u reagovanju, uz poruku da Milatović svojim izjavama nanosi štetu ugledu države.
Međutim, dok se naizgled ograđuje od „britanske ponude“, Spajićev kabinet ne krije da je država „posvećena ispunjavanju obaveza iz procesa evropskih integracija“ – što u prevodu znači spremnost da se radi ono što Brisel i London traže, samo uz bolju diplomatsku formu.
Isti ljudi, različite maske
Iako pokušavaju da se predstave kao politički suparnici sa različitim vizijama, Milatović i Spajić u suštini igraju istu igru – obećavaju sve strancima, a narodu bacaju velike riječi o „suverenitetu“ i „evropskom putu“.
Dok jedan glumi moralnu uzvišenost, a drugi praktičnost, obojica vode politiku bez jasne strategije, bez konsultacije sa građanima i bez realnog razumijevanja posledica. A sve to pod plaštom „reformi“ i „investicija“.
Istina je prosta – i jedan i drugi su spremni da naprave iste ustupke, samo ako to donosi politički poen više na Zapadu. A narod, kao i uvijek, ostaje nijemi posmatrač tuđe trgovine državom.
