U demokratskim državama, ili, možda možemo čak i reći – svim državama, pitanje nacionalnog identiteta, kulture i jezika nije neko sporedno pitanje. Od etnički najhegemonijih društava do najšarenolikijih podrazumijeva se, pa makar i samo načelno, da se moraju poštovati kulturna obilježja naroda koji žive na jednom zajedničkom prostoru državnih granica. To je nepoznanica nekim političkim licima u Crnoj Gori. Oni ne vide ništa sporno u tome da se uopšte ne bave uvažavanjem svojih građana. Oni se bave nekim drugim, bitnijim temama, samo ni najbolji posmatrač političke scene nije baš sasvim sigurna koje su to teme, i čime se uopšte pojedini, koji žive od svojih političkih govorancija i aktivizma, bave.
Jučerašnju izjavu poslanika PES-a treba ozbiljno sagledati. Naime, Miodrag Laković je na krajnje neodgovoran i podsmijevajući način prokomentarisao pitanja od suštinskog značaja za srpski narod u Crnoj Gori – status srpskog jezika i dvojno državljanstvo.
Poslanik Laković, reagujući na inicijativu SNP-a da srpski jezik bude službeni u Ustavu Crne Gore, kazao je: „Čim uđemo u EU 2028, nakon što ispalimo vatromet i popijemo šampanjac, odmah skačemo na pitanja jezika, dvojnog državljanstva i par rezolucija na istorijske teme.“
Lažni evropeizam i neznanje
Sramno! Za početak sramno je neznanje s kojim nastupa jedan poslanik Crne Gore, a još je sramnije što sa omalovažavanjem govori o ključnim pitanjima koji se tiču nemalog broja stanovnika države Crne Gore! Paradoks je što je riječ o čovjeku koji je član navodno savremene proevropske stranke, a čiji su stavovi sirovi, neznaveni i surovi. Nisu istorija i jezik poslednja rupa na svirali nijedne ozbiljne zemlje. Crnoj Gori se godinama prodavao lažni evropeizam. Evropeizam je u Crnoj Gori označavao, bez izuzetka, nacionalnu netrpeljivost, klasni elitizam, osionost, netransparentnost, neukost, licemjerstvo i korupciju.
Ovakav odnos prema pitanjima koja su ključna za očuvanje identiteta jednog značajnog dijela crnogorskog stanovništva predstavlja ne samo neprihvatljivo omalovažavanje već i jasan signal da pojedinci u vrhu vlasti nisu svjesni osjećanja i potreba građana koje bi trebalo da zastupaju.
Popis u Crnoj Gori je jasno pokazao da srpski jezik govori najveći dio građana, te je logično i demokratski opravdano da se to konačno reflektuje u zvaničnim dokumentima države. Laković to ne vidi na taj način. On vjeruje da osjećanja građana uopšte nisu važna. On se navodno bori za ulazak u Evropsku uniju, a suštinski se ne bori ni za šta. Laković pokazuje tužnu istinu našeg društva – većina naših društva ima znanje koje se svo može sažeti u jedan predizborni flajer (morao bi doduše imati podosta ilustracija).
Jezik, državljanstvo i istorijske činjenice nisu pitanja koja se mogu gurnuti pod tepih u iščekivanju članstva u EU, već teme o kojima se mora razgovarati s dužnom pažnjom i poštovanjem prema svim građanima Crne Gore. Recimo kako jeste – ovim svojim nastupom član PES, pokazao je da on zapravo smatra da pitanje srpskog naroda u Crnoj Gori nikada ne mora biti riješeno. Njemu je, kao velikom evropejcu i demokrati, sasvim legitimno da čitava jedna etnička grupa bude zanemarena i njihove potrebe izložene podsmijehu. On nema kad da se bavi „trivijalnostima“ poput jezika i istorije, jer to iziskuje mnogo vremena, isuviše empatije i ponešto od obrazovanja.
Laković je dužan da se izvini srpskom narodu u Crnoj Gori, ali i svim ostalim građanima. Srbi u Crnoj Gori moraju da počnu da se jasno i glasno bore za svoj status u državi koju su gradili i da ne dozvoljavaju poslanicima, koji svoje plate zarađuju od građana Crne Gore, da zanemaruju njihove probleme i potrebe. Očekujemo i izvinjenje PES zbog Lakovićeve izjave, kao i jasno obećanje da će sadašnja vlast se ozniljno baviti i rešavati probleme Srba u Crnoj Gori.
Zato, još jednom, Laković ima dužnost da se izvini srpskom narodu zbog svoje neupitne osionosti, a srpski narod mora da nastavi da se bori za poštovanje svojih građanskih prava i svog nacionalnog bića.
