U opsežnom intervjuu datom podgoričkim „Vijestima“, predsjednik DPS-a Danijel Živković nastoji da svoju stranku predstavi kao nosioca stabilnosti, evropskog kursa i, kako tvrdi, ključnog političkog pomirenja u Crnoj Gori. Međutim, pažljivom analizom njegovih stavova postaje jasno da je riječ o dobro poznatoj političkoj konstrukciji, pokušaju da se kroz novu retoriku prikrije stara suština i očuva uticaj u promijenjenim okolnostima.

Živković centralnu tezu intervjua gradi oko potrebe „prevazilaženja crnogorsko-srpskog jaza“, tvrdeći da bez toga nema stabilnosti. Na prvi pogled, riječ je o pomirljivoj i konstruktivnoj poruci. Ipak, već u nastavku on tu tezu uslovljava, ne ravnopravnim dijalogom, već pojavom „poželjnih“ srpskih političkih aktera koji će biti „rezistentni“ na uticaj Beograda.

Tako se, u suštini, ne nudi istinsko pomirenje, već pokušaj redefinisanja srpskog političkog korpusa u Crnoj Gori po mjeri DPS-a. Srbima se formalno priznaje da „nijesu dijaspora“, ali im se istovremeno implicitno oduzima pravo na političko predstavljanje ukoliko nije u skladu sa vizijom koju diktira bivša vlast.

Posebno je upadljiva unutrašnja protivrječnost Živkovićevih stavova. Sa jedne strane, ističe da većina Srba u Crnoj Gori doživljava tu državu kao svoju. Sa druge strane, iste te građane politički diskvalifikuje, tvrdeći da su njihove stranke „pod kontrolom Beograda“ i nosioci „velikosrpskog nacionalizma“.

Ovakva pozicija otkriva suštinu politike DPS-a: prihvatanje Srba kao demografske činjenice, ali ne i kao autentičnog političkog faktora. Upravo takav pristup bio je jedan od ključnih uzroka dugotrajnih podjela u Crnoj Gori, koje sada Živković deklarativno želi da prevaziđe.

U tom kontekstu treba posmatrati i naglašenu podršku Nikoli Jovanoviću. Živković ga predstavlja kao primjer „državno odgovornog lidera srpskog predznaka“, suprotstavljenog postojećim srpskim političkim strukturama.

Međutim, ovaj model nije nov. DPS je i ranije pokušavao da kreira „poželjne“ partnere u srpskom korpusu, one koji neće dovoditi u pitanje temeljne političke postavke bivšeg režima. Razlika je samo u tome što se sada ta strategija pakuje u jezik „pomirenja“ i „prevazilaženja jaza“.

Živković istovremeno optužuje aktuelnu vlast da gradi „represivni aparat“ i „policijsku državu“. Ta ocjena bi imala veću težinu da ne dolazi iz stranke koja je tri decenije upravljala bezbjednosnim strukturama i čije su upravo te strukture često bile predmet kritika zbog zloupotreba.

Pozivanje na „ugrožene slobode“ i „zastrašivanje građana“ tako dobija dozu političke amnezije – kao da period prije 2020. godine nije postojao ili kao da u njemu nije bilo spornih praksi koje su upravo dovele do promjene vlasti.

DPS se u intervjuu dosljedno predstavlja kao ključni nosilac evropskog puta Crne Gore. Svaka kritika vlasti formuliše se kroz prizmu „ugrožavanja evropskih integracija“, dok se sopstveni potezi opravdavaju „državnim interesom“.

Ipak, ovaj narativ služi i kao politički štit – jer omogućava da se svaka opoziciona aktivnost predstavi kao borba za Evropu, a svaka vlast kao potencijalna prepreka tom putu. Na taj način se suštinski politički sukob redukuje na jednu jednostavnu dihotomiju, u kojoj DPS po pravilu zadržava poziciju „racionalnog čuvara države“.

Kada je riječ o slučaju Vesne Medenice, Živković formalno iskazuje „objektivnu odgovornost“, ali tek ukoliko presuda postane pravosnažna. Istovremeno, dovodi u pitanje sam proces, govoreći o „medijsko-političkom pritisku“.

Ovakav stav omogućava dvostruku poziciju: deklarativno prihvatanje odgovornosti, ali uz istovremeno relativizovanje samog slučaja. To je dobro poznat mehanizam političkog preživljavanja – priznanje bez stvarnih posljedica.

Intervju Danijela Živkovića pokazuje da DPS pokušava da se pozicionira kao faktor stabilizacije i pomirenja, ali bez suštinskog preispitivanja sopstvene politike iz prethodnih decenija.

„Prevazilaženje jaza“ u njegovoj interpretaciji nije ravnopravan dijalog, već politički proces u kojem će jedna strana biti prihvatljiva samo ako se uklopi u već definisane okvire. Zato ovaj intervju više govori o taktičkom prilagođavanju DPS-a novim okolnostima, nego o stvarnoj promjeni političke paradigme u Crnoj Gori.