Pravac administracije Donalda Trampa ostaje i dalje nepoznanica, iako se iz prethodnih iskustava sa njim i drugim predsjednicima donekle može predvidjeti u kome će se smjeru kretati američka spoljna politika.
Što se tice Bliskog istoka, tu se može reći da postoje neke konstante koje se ne mijenjaju decenijama, a to je vojna, politička i ekonomska podrška Izraelu, ali i arapskim režimima koji se smatraju " savezničkim". Prvi na udaru su Iran, Sirija, Irak, Liban i Jemen jer su to zemlje koje su označene kao neprijateljske ili na čijoj teritoriji operišu gerile koje logistički pomaže Teheran.
Iako na prvi pogled nekonvencionalan, Tramp nije predsjednik koji može da djeluje samostalno u odnosu na vojno-politički establišment u SAD, što se više puta pokazalo između 2017 i januara 2021.godine.
Ostaje da se vidi da li ce doći do potpunog kontinuiteta sa politikom iz prvog mandata ili ce doći do modifikacija. Ukoliko dođe do nastavka te politike očekuje se da ce SAD vršiti dodatni pritisak na Rijad da uprkos tekućim sukobima prizna Izrael.
Politika maksimalnog pritiska na Iran se može očekivati u narednim godinama, od pojačavanja sankcija prema Teheranu do američkog napada na tu državu. To je vlažni san svih cionističkih vlada u zadnjih 45. godina. Političko zbližavanje Irana i Saudijske Arabije ometa te planove obzirom da se ranije pričalo o arapskoj verziji NATO pakta čiji bi glavni centar trebao da bude Rijad.
Iran se odavno širi po regionu i neophodno mu je sasjeći krila u Iraku, Siriji, Libanu i Jemenu.
Ne djeluje vjerovatna opcija da se vrši pritisak na Iran, a da se smanjuje američko vojno prisustvo u regionu koje je potrebno i zbog bezbjednosti Izraela. Ideja je bila da se ojačaju lokalni saveznici kako bi oni sami bili američki graničari, međutim, povećao se broj američkih baza (pa i francuskih), što govori da se radi drugačije od onoga što se priča.
Jačanje ekonomskih odnosa sa Zalivskim državama se može očekivati u narednom periodu, kao i učvršćivanje diplomatskih odnosa Izraela sa UAE i Bahreinom koji su uspostavljeni u prethodnom Trampovom mandatu. Saudijska Arabija i Zalivske države bi trebale da ekonomski pokriju troškove raznih bezbjednosnih aranžmana dok bi Jordan i Egipat trebali da, kao i do sada, obezbijede vojsku. Uloga zalivskih država će u tom slučaju biti aktivnija i one bi trebale da se dodatno konfrontiraju prema Teheranu i proksijima koje podupire Teheran.
Za razliku od nekih drugih regiona, ljudska prava i demokratija neće biti značajno pitanje za Trampovu administraciju te s tim u vezi može da se očekuje suzbijanje grupa i pojedinaca koji se zalažu za veća ljudska prava i veće slobode u medijima.
Videće se već narednih nedelja hoće li Izrael proglasiti aneksiju Zapadne obale jer se cionistima čini da će trampistička administracija stati iza te jednostrane odluke.
