Makronova budalasta izjava, o mogućnosti slanja zapadnih trupa u ratom zahvaćenu Ukrajinu, indikator je dugogodišnjih tumaranja vodećih evropskih političara koji su pokazali nesnalaženje u procesu nastajanja novog globalnog poretka.
Imala je skoro šansu Francuska da pokaže karakter i čvrst stav, kada je mogla da se odupre američkim ekstremnim antiruskim politikama koje od Evrope prave anglosaksonskog vazala - kao što se svojevremeno odupirao gorostas De Gol. Takvo današnje francusko odupiranje anglo-saksonskoj hegemoniji, podržano i od strane Njemačke, zaustavilo bi aktuelni sukob na tlu Ukrajine i pružilo šansu dugotrajnom miru na evropskom kontinentu.
Ovako, Makronove izolovane prijetnje Rusiji otužno izgledaju, jer je francuski predsjednik svjesno odabrao ulogu pomamljenog "tigra od papira" koji izaziva podsmjeh evropskih kolega. Očekivano, ogromna većina evropskih lidera ogradila se od neodgovorne Makronove izjave, a pored njih i američka strana, imajući u vidu da ona u sebi nosi rizik izbijanja velikog svjetskog sukoba. Postoji mogućnost da je Makronov nastup namijenjen prije svega domaćoj javnosti, u očajničkom pokušaju da popravi rejting sopstvene stranke. Međutim, i u tom slučaju datoj izjavi se ne može oduzeti ekstremna neodgovornost prema imperativu održanja mira u Evropi i svijetu.
Ono što je neka vrsta "konstrukcione greške" u nastupima evropskih elita naspram rata u Ukrajini, jeste dvogodišnje uvjeravanje javnosti da bi Rusija u tom sukobu mogla da izgubi. Ne - takav ishod je naprosto nemoguć. Nemogućnost ruskog poraza proizilazi ne samo iz vojne snage Ruske Federacije, iz istorijskih činjenica, pa i geografskih (jer se rat odvija u njenom dvorištu, a ne na nekom udaljenom kontinentu). Ta nemogućnost ruskog poraza je slikovito pojašnjenja riječima njenog predsjednika: za razliku od zapadne strane, za rusku je ishod aktuelnog sukoba egzistencijalne prirode - biti ili ne biti. To znači da je za sopstvenu pobjedu u tom sukobu Rusija, u ekstremnim okolnostima, spremna da koristi i svoj vojni nuklearni potencijal, najveći i najmoderniji na svijetu (što je nedavno potvrdila i američka administracija).
Bez obzira na generalan stav o uzrocima aktuelnog rata na tlu Evrope (o čemu ću opet pisati u nekom narednom tekstu), establišment Evropske unije mora biti svjestan situacije i pokazati odgovornost prema građanima sopstvenih država. Papagajsko ponavljanje floskule o "ruskom porazu" od strane evropskih elita i bespogovorno slijeđenje diktata anglo-američkih sponzora (makar do trenutka izvjesnog reizbora Trampa u SAD, kada će se stvari promijeniti) - samo može produžiti trajanje sukoba u Ukrajini. Ono će povećati ogromne gubitke ljudskih života (prije svega ukrajinske vojske, koja je već izgubila skoro pola miliona vojnika), ali neće zaustaviti rusko napredovanje niti speiječiti izvjesnost ruske pobjede.
Stoga, jedina odgovorna politika u ovom trenutku od strane evropskih zvaničnika, koja vodi računa o postizanju mira ali i samom opstanku EU - jeste insistiranje na pregovorima i postepenom popravljanju odnosa sa Ruskom Federacijom. Kao i radikalno distanciranje od političkog ekstremizma i megalomanije ukrajinskog lidera Zelenskog. Na takvim politikama za sada insistiraju Orban, Fico, a i mnogi drugi evropski državnici, na diskretniji način. Takve politike u bliskoj budućnosti moraju prevladati.
Stav autora ne održava nužno stavove portala Aloonline.me
