Predsjednik Crne Gore Jakov Milatović iz studija Darka Šukovića poručio je da “Pavle Đurišić nije heroj i nikad to neće biti”, dodajući da “četništvo nema mjesta” u Crnoj Gori i da je riječ o “istorijskoj činjenici”. Takva poruka, izgovorena s pozicije šefa države kao konačna presuda, nije državničko smirivanje tenzija nego političko dociranje — i to u emisiji koja godinama njeguje oštar, često jednostran okvir rasprave. Umjesto da ujedini, Milatović se nametnuo kao arbitar istine koji javni prostor dijeli na “zločince” i “heroje”.

Crnogorska istorija 20. vijeka nije crno-bijeli film. Kad predsjednik kategorički presuđuje “ko je ko” i uz to tvrdi da to “nije stvar mišljenja”, on gasi potrebu za naučnom raspravom i pluralizmom sjećanja. Politika koja istoriju pretvara u alat dnevne kampanje ne liječi rane, nego ih produbljuje.

Milatović poručuje i da “ako neko iz vjerskih zajednica plasira političke ili istorijski neistinite poruke, treba da progovore građani, mediji i nadležne institucije”. U prevodu: otvara se vrata pritisku na crkvene velikodostojnike i vjernike pod izgovorom “istinitosti” interpretacije. To je loša poruka za slobodu govora i vjere — posebno u trenutku kad su crkveno-državni odnosi krhki, a javna scena već pregrijana.

Dok u domaćem polju predsjednik udara čekićem, prema Zagrebu bira rukavice od somota, značka s motivom broda “Jadran” proglašena je “nepotrebnim korakom” jer “otvara frontove”, iako je riječ o simboličnom obilježju Ministarstva odbrane. Dakle, unutra – ultimativni ton i etiketiranje, napolju – oprez i “odmjerenost”. Takva kombinacija ne izgleda kao principijelna politika, već kao politički marketing: strogo prema vlastitim biračima, pitomo prema partnerima.

Pozivanje na “evropski put” i “poštovanje međunarodnog prava” zvuči dobro, ali ne može biti izgovor da se istorija pretvori u uredničku odluku sa vrha. U zrelim demokratijama predsjednik smiruje, ujedinjuje i podstiče dijalog — ne proglašava dogme, ne prijeti institucionalnim “ocjenama istinitosti” i ne nameće ideološke pečate.

Crnoj Gori najviše treba hladna glava i smislena rasprava, a ne lekcije s katedre Antene M, tvrde etikete, pozive institucijama da “procjenjuju istinu” i demonstraciju dvostrukih aršina.