Raduj se, blagodatna! Gospod je s tobom, blagoslovena si među ženama! Ovim riječima je arhangel Gavrilo saopštio Djevici Mariji da je odabrana.
Devet mjeseci kasnije rođen je Isus Hrist. Zbog toga se Blagovijesti smatraju radosnim praznikom. Sa ovim praznikom i počinje istorija spasenja ljudskog roda.
Kada je Marija napunila 15 godina sveštenici su joj rekli da treba da se uda. Ona je odgovorila da se posvetila Bogu i želi da ostane djevojka. Tada je sveštenik Zaharije okupio 12 ljudi iz Davidovog plemena i Marija je povjerena Josifu na čuvanje.
Blagovijesti su Bogorodičin praznik, jedan od 12 najvećih i uvijek se slave 7. aprila po novom kalendaru. Vaskrs veoma rijetko pada prije Blagovijesti ili posle Đurđevdana.
Danas počinje proljeće, ako padne snijeg ne zadržava se
Danas, zaista, počinje proljeće. I kada padne snijeg na Blagoevijesti ne zadržava se dugo. Prije Blagovijesti se ne kaleme voćke i orezuje vinograd, upravo zbog promjenljivog vremena. I same ptice tek posle Blagovesti počinju da svijaju gnezda.
Običaji
Žene koje žele da se ostavre kao majke danas se mole Bogorodici. Od danas, pa do Velikog petka, treba započeti neki važan posao i biće berićetan. Blagovijesti su jedan od dva dana kada se tokom vaskršnjeg posta jede riba.
Vjerovalo se, da se na Blagovesti žene ne češljaju, kao i da ne valja na taj dan praviti nove opanke. Dobro je na ovaj dan umiti se u rijeci ili potoku, a Blagovesti naročito slave žene. One koje žele porod odlaze u crkve i manastire gdje su ikone posvećene Blagovijestima i mole se Bogorodici.
Na ovaj dan u crkvu obično idu žene koje žele da dobiju porod. U srpskoj narodnoj tradiciji postoji jedan vrlo interesantan običaj povodom ovog praznika koji se zove “ranilo”. Iako se smatra da se do Uskrsa ne valja veseliti, običaj je da se ranilo vrlo veselo praznuje. Počinjalo bi obično u ponoć na same Blagovijesti ili u praskozorje. Pjevala bi se djevojačka pjesma, a završavalo bi se sveopštim veseljem sve do rane zore.
Ovaj običaj nalaže da se na Blagovijesti obavezno počiste kuča, dvorište, obori, štale i da se obavezno sve đubre spali. Negdje je bio običaj da djevojke uoči ovoga dana nakupe suve grančice i drva, i od njih naprave veliku vatru, obično na kakvom brdu ili seoskom raskršću. Uz vatru se veselilo i staro i mlado, i muško i žensko. U Vojvodini i ističnoj Srbiji ovaj običaj zadržao se do XX vijeka gdje se nazivao bukara.
;t=31s&ab_channel=AloOnlineME
