Akademik i književnik Miro Vuksanović preminuo je u 82. godini, saopštila je Srpska akademija nauka i umjetnosti (SANU).

Vuksanović, koji je preminuo juče u Novom Sadu, bio je jedan od naših najistaknutijih književnika. Pored bogatog književnog opusa, njegov nemjerljiv doprinos srpskoj kulturi ogleda se i u plodnom uredničkom radu i pokretanju značajnih edicija. Takođe, pružio je veliki doprinos razvoju bibliotekarstva u Srbiji, navodi se u saopštenju.

Vuksanović je rođen u Krnjoj Jeli 4. maja 1944. godine. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu, a Višu realnu gimnaziju u Nikšiću. Diplomirao je 1969. godine na Filološkom fakultetu u Beogradu, na Grupi za jugoslovensku i opštu književnost.

Radio je kao profesor srpskog jezika i književnosti u Tehničkom školskom centru u Somboru (1970–1975), gdje je dvije godine vršio dužnost pomoćnika direktora. Bio je upravnik Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki“ u Somboru (1975–1988).

U tom periodu fond Biblioteke uvećan je za sto hiljada knjiga. Pokrenuo je izdavačku djelatnost Biblioteke i bio njen urednik. Uređivao je časopis „Dometi“ (zamjenik glavnog urednika 1974–1978, glavni urednik 1979–1988). Takođe, uređivao je izdavačku djelatnost „Ravangrad“ (1979–1988).

U Biblioteci Matice srpske bio je upravnik od 1988. do penzionisanja 2014. godine, kada je izabran za predsjednika Upravnog odbora ove ustanove, u kojoj je pokrenuo i bio urednik nekoliko serija knjiga. Posebno je značajan višetomni katalog zbirke starih srpskih knjiga i legata.

Vuksanovićev upravnički rad u najstarijoj srpskoj biblioteci nacionalnog značaja ilustruje činjenica da je njen elektronski katalog, budući da ima milionski broj zapisa, osnova Virtuelne biblioteke Srbije (sistem COBISS).

Obnovio je Godišnjak Biblioteke, pokrenuo ediciju „Tragovi“, ediciju o darodavcima i druga izdanja. Takođe, bio je urednik petojezične „Bibliografije knjiga u Vojvodini“. Uredio je „Katalog srpskih knjiga u Beču 18. vijeka“ i više od 150 kataloga izložbi, kao i veliki broj tomova kataloga Biblioteke.

Za rad u bibliotekarstvu dobio je republičke nagrade: „Milorad Panić Surep“ (1996), „Zapis“ (2007), „Đuro Daničić“ (2009) i „Janko Šafarik“ (2014). Oktobarsku nagradu Sombora dobio je 1986. godine.

Bio je član Upravnog odbora Matice srpske (1988–2008), kao i potpredsjednik Matice srpske od 2004. do 2008. godine.

Dao je osnovnu koncepciju Izdavačkog centra Matice srpske. Od 2008. godine bio je glavni urednik Izdavačkog centra Matice srpske, u okviru kojeg je pokrenuo Antologijsku ediciju „Deset vjekova srpske književnosti“, nagrađenu Specijalnom nagradom na Međunarodnom beogradskom sajmu knjiga 2014. godine kao „najdalekosežniji poduhvat u srpskom izdavaštvu“.

Kao glavni urednik ove jedinstvene edicije, sa svojim saradnicima značajno je doprinio da se jasnije naznači korpus srpske književnosti – od Svetog Save i usmene književnosti do savremene srpske književnosti. Uređivao je i ediciju „Matica“, u kojoj po pozivu svoje knjige objavljuju vodeći savremeni srpski književnici. Bio je i urednik „Njegoševog zbornika Matice srpske“.

Za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umjetnosti izabran je 2009, a za redovnog člana 2015. godine. Upravnik Biblioteke SANU postao je 2011. godine. Bio je urednik Tribine Biblioteke SANU, u okviru koje je pokrenuo istoimeni godišnjak sa tekstovima izgovorenim na predstavljanjima knjiga i naučnih zbornika.

Uređivao je edicije SANU: „Pristupne besjede srpskih akademika (1886–1947)“ (tri knjige – 2019, 2020, 2021), „Akademske besjede“ (od 2016), „Pristupna predavanja dopisnih članova“ (od 2019) i „Bibliografije članova SANU“ (od 2019).

U okviru Akademije bio je predsjednik Akademijskog odbora za istorijat i objavljivanje akademskih besjeda (od 2019), Akademijskog odbora za kulturu i umjetnost (2018–2020) i Odbora za proučavanje istorije književnosti (2014–2019), kao i član Odbora za Etimološki rječnik srpskog jezika i Akademijskog odbora za srpsko pitanje.

Bio je član Izvršnog odbora Ogranka SANU u Novom Sadu (od 2011) i predsjednik Upravnog odbora Instituta za srpski jezik SANU. Takođe, bio je član Uređivačkog odbora „Srpske enciklopedije“, koju izdaju SANU, Matica srpska i Zavod za udžbenike.

Od 2003. godine bio je član Uređivačkog odbora „Srpskog biografskog rječnika“. Napisao je više od 150 leksikonskih priloga i redigovao tekstove iz svoje uredničke nadležnosti.

Dužnost predsjednika Upravnog odbora Andrićeve zadužbine obavljao je od 2016. do 2025. godine. Bio je pokretač i predsjednik Uređivačkog odbora „Kritičkog izdanja djela Ive Andrića“ (od 2016), glavni urednik „Bibliografije Ive Andrića“ (2011–2021) i časopisa „Sveske Zadužbine Ive Andrića“ (2019–2025).

Takođe, bio je član Upravnog odbora Zadužbine Miloša Crnjanskog (2007–2012), potpredsjednik Vukove zadužbine i član Nacionalnog savjeta za kulturu (od 2011, predsjednik 2014–2015).

Njegov plodonosan književni rad iznjedrio je rijetko bogat opus u srpskoj književnosti, u kojem se izdvajaju naslovi: „Kletva Peka Perkova“ (1977), „Semolj gora“ (2000), „Semolj zemlja“ (2005), „Semolj ljudi“ (2008), „Otvsjudu“ (2008) i drugi.

Za književni rad dobio je mnoga priznanja i nagrade, među kojima su: Nagrada „Politike“ za priču (1975), Nagrada „Miroslavljevo jevanđelje“ za najbolju proznu knjigu u Jugoslaviji za period 1997–2000, Nagrada za umjetnost Vukove zadužbine (2000), Prosvjetina nagrada za prozu (2000), „Borbina“ nagrada za knjigu godine (2001), Nagrada za knjigu godine Društva književnika Vojvodine (2002) i Nagrada „Laza Kostić“ za pripovjednu prozu (2005).

Dobio je i sljedeće nagrade: NIN-ovu nagradu za najbolji roman (2005), Nagradu „Meša Selimović“ za najbolju knjigu na srpskom jeziku (2005), „Statuetu Branka Radičevića“ Brankovog kola (2010), Povelju za životno djelo Udruženja književnika Srbije (2012), Nagradu „Stojan Novaković“ (2012) i „Veljkovu Golubicu“ za sveukupno pripovjedačko stvaralaštvo (2015). Za naročite rezultate ostvarene u stvaralačkom radu na širenju kulture, obrazovanja i nauke u Republici Srbiji dobio je Vukovu nagradu (2004).

Njegov odlazak veliki je gubitak za Srpsku akademiju nauka i umjetnosti, kao i za srpsku književnost i kulturu.