U trenutku kada se javnost sve glasnije pita ko upravlja ključnim polugama bezbjednosti u Crnoj Gori, direktor Agencije za nacionalnu bezbjednost (ANB) Ivica Janović susreo se sa ambasadorom Republike Hrvatske Veselkom Grubišićem i poručio da je saradnja dvije države „veoma dobra“, posebno u oblasti bezbjednosti.

Saopštenje iz Kabineta Janovića dodatno naglašava „evropsku perspektivu“ i ulogu Hrvatske kao „prijateljske članice EU“ u tom procesu. Iako bi ovakvi susreti bili protokolarno uobičajeni u normalnim okolnostima, u konkretnom slučaju izazivaju brojne opravdane sumnje.

Naime, pitanje je kako građani Crne Gore treba da razumiju to što direktor najosjetljivije bezbjednosne institucije, osoba hrvatskog porijekla, najavljuje jačanje bezbjednosne saradnje sa državom čija politika prema Crnoj Gori često nije ni prijateljska, ni neutralna, a još manje dobronamjerna.

Podsjetimo da je upravo Hrvatska bila među najglasnijim protivnicima otvaranja poslednjih pregovaračkih poglavlja Crne Gore sa EU, kao i da neprestano vrši političke i diplomatske pritiske u Boki i drugim dijelovima zemlje. Pitanje je dakle, da li ovakvi sastanci predstavljaju unapređenje saradnje ili sistemsko širenje uticaja jedne strane države unutar najosetljivijih struktura države?

Kada šef ANB-a, koji je, prema dostupnim podacima, Hrvat po nacionalnosti, dogovara „intenziviranje kontakata“ u bezbjednosnom sektoru sa predstavnikom države koja se nerijetko ponaša kao mentor, a ne kao partner, prirodno je da se postavi pitanje u čijem interesu se ta saradnja odvija?

I napokon, pod firmom „evropske perspektive“ i tehničkog napretka u poglavljima, sve više se prikriva stvarna politička i identitetska erozija Crne Gore. Ako je za ulazak u EU preduslov da ANB postane mehanizam regionalnog hrvatsko-briselskog uticaja, onda bi bilo pošteno to reći otvoreno, a ne prikrivati floskulama o bezbjednosti i zajedničkim interesima.

Građani Crne Gore imaju pravo da znaju – ko i u čije ime upravlja njihovom bezbjednošću.