Svakim danom je sve očiglednije da se nastavlja sa genocidnom politikom prema svemu što je srpsko. Pored otvorene politike zatiranja istorijskog, kulturnog i duhovnog identiteta Crne Gore koja traje u kontinuitetu od osamostavljenja Crne Gore.
Aktivnom dugogodišnjom propagandom, bivši a i neki djelovi sadašnjeg režima, imaju za cilj ugnjetavanje Srba u Crnoj Gori i ubijanje srpstva među stanovništvom.
To je prevashodno rađeno štampanjem udžbenika na latinici, uvođenjem crnogorske gramatike, spornim popisima stanovništva, nemogućnosti zapošljenja na određena radna mjesta zbog srpskog izjašnjavanja pojedinca. Preko noći iz udžbenika su nestali Sveti Sava, Teodosije, Jefimija, Stefan Lazarević, Konstantin Filozof, Jovan Jovanović Zmaj, kralj Nikola Prvi Petrović, Jakov Ignjatović, Milovan Glišić, Stevan Sremac, Janko Veselinović, Ljubomir Nenadović, Bogdan Popović, Jovan Skerlić, Milutin Bojić, Dušan Vasiljev, Oskar Davičo, Aleksandar Vučo, Antonije Isaković, Aleksandar Tišma, Matija Bećković, Ljubomir Simović, Milorad Pavić, Branko Radičević, Mira Alečković.
Najpoznatiji primjeri srbofobne politike bivšeg režima su otcepljenje Crne Gore, kontraverzna odluka o priznavanju tzv. Republike Kosovo, i najskoriji pokušaj uspostavljanja Crnogorske pravoslavne crkve uz pomoć spornog Zakona o slobodi vjeroispovesti. Glavni ideolog antisrpske propagande u Crnoj Gori između dva svjetska rata bio je Savić Marković Štedimlija, koji je zastupao velikohrvatsku teoriju o Crnoj Gori, Boki Kotorskoj i istočnoj Hercegovini kao sastavnim delovima zamišljene „Crvene Hrvatske“. U periodu komunizma knjige koje desrbiziraju Crnogorce su objavili Savo Brković i Špiro Kulišić.
Ponavljanje uvijek istog, ideološkog obračuna sa neistomišljenicima traje i dan danas a svjež primjer za to je i stav portparola Socijaldemkrata Nikole Zirojevića koji najvećeg Srpskog živog pjesnika Matiju Bećkovića proglašava državnim neprijateljem “Kamo sreće da Matija Bećković nikad više ne uđe u Crnu Goru”, kazao je on gostujući na TV Prva, odgovarajući na pitanje da li mu nešto znači ime Matije Bećkovića.
Izvrgnuti ruglu srpskog akademika koji je posle Njegoša na najbolji mogući način opjevao Crnu Goru, zbog njegovog porijekla, zbog njegovog javno izgovorenog mišljenja, zbog njegove bliskosti sa blaženopočivšim mitropolitom Amfilohijem , ravna je cinizmu i desafekciji ali kao što i sam Bećković kaže “najstrašnija bolest današnjice je nedostatak stida” a to je u slučaju mladog portparola i te kako izraženo .
[caption id="attachment_148804" align="alignnone" width="471"]
printscreen[/caption]
;t=1s&ab_channel=AloOnlineME
