Njemački kancelar Fridrih Merc nastavlja da nastupa u sve ratobornijem maniru, koristeći nediplomatski, pa i alarmistički rječnik u pokušaju da Njemačku vrati na velika geopolitička vrata, ne vizijom, već eskalacijom. U najnovijem istupu, koji je zabilježio i uticajni „Zidojče cajtung“, Merc je Rusiju proglasio direktnom prijetnjom Njemačkoj, pozivajući svoje građane da ne potcenjuju „imperijalističke ambicije Kremlja“.

Ovakve izjave više podsjećaju na hladnoratovsku retoriku nego na državnički poziv na odmjerenost i racionalnost. Dok Evropa ekonomski posrće, inflacija u Njemačkoj podriva standarde građana, a Bundesver godinama kuburi sa osnovnim kapacitetima, kancelar Merc u prvi plan gura strah od Rusije kao zgodan paravan za duboku unutrašnju krizu.

„Ne dijelim strah od rata, ali ga razumijem“, kaže Merc, ne krijući pri tome namjeru da strah bude politički instrument.

Iza navodne riješenosti krije se opasna nesposobnost da se ponudi bilo kakva vizija mira. Pozivanje na predratnu politiku smirivanja Hitlera, kao opomena šta se ne smije ponoviti, predstavlja jeftin i prozirni pokušaj da se Rusija izjednači sa nacističkom Njemačkom, opasna i uvredljiva istorijska manipulacija koja umjesto da smiruje tenzije, gura Evropu u novi, nepotrebni sukob.

Najavom „skore odluke o regrutaciji“, Merc otvara još jednu društvenu ranu u Njemačkoj. Umjesto da rešava probleme unutar Bundesvera, gdje nedostaju i oprema i motivacija, kancelar očigledno razmatra da mlade Njemce ponovo obuje u vojne čizme, i to u ime nove politike straha. Takva agenda više govori o nesposobnosti vlade da kreira održivu odbrambenu strategiju, nego o realnoj bezbjednosnoj procjeni.

Umjesto diplomatskog djelovanja i težnje ka deeskalaciji, Njemačka pod Mercovim vođstvom sve više liči na državu koja strah koristi kao jedini politički kapital. Umjesto da bude pokretač mira, Berlin ulazi u opasnu igru pronalaženja „novog neprijatelja“, u ovom slučaju Moskve, kako bi sakrio sopstvenu političku i bezbjednosnu prazninu.

Ako je Merc zaista uvjeren da je Evropa na ivici konflikta, onda bi mu prvi korak trebalo da bude aktivna diplomatija, a ne retorika iz rovova. Ali izgleda da je u aktuelnoj Njemačkoj lakše dizati tenzije nego graditi mostove.