Hemijski proces koji koristi katalizator na bazi kobalta veoma je efikasan u razbijanju raznih vrsta plastike, kao što su dva oblika plastike koja se najviše koriste, polietilen (PET) i polipropilen (PP), u jedan proizvod - propan, otkrili su naučnici sa Instituta za tehnologiju u Masačusetsu (MIT) i pojasnili da se propan zatim može koristiti kao gorivo za peći i vozila, ili kao sirovina za proizvodnju širokog spektra proizvoda, uključujući i novu plastiku, čime se potencijalno može obezbijediti barem djelimični sistem za reciklažu sa zatvorenim krugom.

Ovo otkriće koje je nazvano velikim naučnim doprinosom je objavljeno danas u časopisu JACS Au, u radu profesora hemijskog inženjerstva sa MIT-a Jurija Romana-Leškova, Gvida Zičitele i još sedam drugih naučnika.

https://aloonline.me/lifestyle/horoskop-znak-zodijak-astrologija/

"Recikliranje plastike je bio težak problem, jer se molekuli dugog lanca u plastici drže zajedno sa ugljenikom i to su veze koje su veoma stabilne i teško ih je rastaviti. Postojeće tehnike za razbijanje ovih veza imaju tendenciju da proizvedu nasumičnu mješavinu različitih molekula, što bi onda zahtijevalo složene metode rafiniranja da bi se odvojile u upotrebljiva specifična jedinjenja. Problem je u tome što ne postoji način da se kontroliše gdje u lancu ugljenika razbijate molekul", kazao je Leškov.

Naučnici su bili iznenađeni kad je katalizator napravljen od mikroporoznog materijala zvanog zeolit, koji sadrži nanočestice kobalta, selektivno razbio različite molekule plastičnih polimera i pretvorio više od 80 odsto njih u propan.
Materijali potrebni za proces, zeoliti i kobalt, kako su pojasnili naučnici, prilično su jeftini i široko dostupni, iako danas većina kobalta dolazi iz problematičnih područja u Demokratskoj Republici Kongo. Neke nove proizvodnje se razvijaju u Kanadi, Kubi i drugim mjestima. Drugi materijal potreban za proces je vodonik, koji se danas uglavnom proizvodi iz fosilnih goriva, ali se lako može napraviti na druge načine, uključujući elektrolizu vode, koristeći električnu energiju bez ugljenika, kao što je solarna energija ili energija vjetra.

Akumulacija plastičnog otpada u okeanima, tlu, pa čak i u našim tijelima je jedan od najvećih problema zagađenja savremenog doba, sa preko pet milijardi tona odloženog do sada. Uprkos velikim naporima da se plastični proizvodi recikliraju, stvarna upotreba te kompleksne mješavine materijala i dalje je izazovno pitanje.

Ključni problem je u tome što plastika dolazi u toliko različitih varijanti, a hemijski procesi za njihovo razbijanje u oblik koji se na neki način može ponovo koristiti su veoma specifični za svaku vrstu plastike. Sortiranje gomile otpadnog materijala, od flaša sa vodom, preko boca za deterdžent do plastičnih igračaka je nepraktično u velikim razmjerama, a veliki dio plastičnog materijala prikupljenog kroz programe reciklaže završava na deponijama.