Čovek koji je znao pet svjetskih jezika, ali se uvijek potpisivao na ćirilici, čak je i autograme strancima davao isključivo na matičnom pismu. Talentovan pjevač, violinista, kao plivač učestvovao na Olimpijskim igrama, a najbitnije od svega, on je prvi Srbin koji je bio velika zvijezda evropskog i svjetskog filma, a vrlo vjerovatno i najveća svih vremena sa ovih prostora.
Kralj Aleksandar kada mu je uručivao orden Svetog Save, u Beogradu su ga dočekale desetine i desetine hiljada ljudi, zavladala je histerija kakvu je u to vrijeme samo Rudolf Valentino mogao proizvesti na svjetskom nivou. Zabilježeno je kako su mu se djevojke doslovno bacale pod automobil.
[caption id="attachment_196699" align="aligncenter" width="389"]
Svetislav Ivan Petrović[/caption]
Rudolfu je upravo i trebalo da bude naslednik. Posle iznenadne i prerane smrti latino zavodnika broj 1, tražio se superstar koji već ima renome, harizmu, stas i koji je već izgrađeno ime i prepoznatljivo lice na platnu. Međutim kao što Radeta Šerbedžiju decenijama jak slovenski akcenat sabija na uloge zlih Rusa u američkim filmovima, tako je njega koštao ozbiljne holivudske karijere (mada je upao u par naslova) pošto je zvučni film u to vrijeme krenuo da cveta i nije se mogao neko sa tako očitim neameričkim naglaskom stavljati u prve redove.
Pomenuti događaji sa Aleksandrom i Rudijevom smrću odvijali su se krajem ’20-ih godina prošloga vijeka, a ako se vratimo na 1. januar 1894. dobićemo dan rođenja našeg večerašnjeg junaka. Mjesto je Novi Sad, mada po nekim izvorima je rođen u Budimpešti iako je uvijek upisivao da mu je NS rodno mjesto zbog osjećaja ponosa koji ga je vezivao za taj grad. U Novom Sadu je svakako odrastao, ali ga je put kasnije nanio ipak u pomenutu Budimpeštu, pa u Beč u kom je posle I svjetskog rata krenula njegova filmska priča, a nastavila se u Parizu i ostalim većim prestonicama Starog kontinenta.
[caption id="attachment_196700" align="aligncenter" width="395"]
Svetislav Ivan Petrović[/caption]
On je u deset godina od upliva u glumačke vode do onog Svetosavskog ordena i zamalo holivudskog sna postao vrhovno božanstvo evropske kinematografije, a naročito su zapažena neka francuska ostvarenja (“Umjetnička duša”, “Gola žena”, “Sirena Morgana”), kao i nekoliko njih sa kasnijim rediteljem “Kazablanke” Majklom Kertizom (“Dama sa suncokretom”). Tridesete i početak četrdesetih su takođe bili njegovo vrijeme, a svoju slavu nije ispuštao nego je nastavio rad u najboljim evropskim produkcijama. Za to vrijeme je sa takođe našom ikonskom Itom Rinom snimio i “Princezu korala” (1937) na Jadranu, što je jedan od prvih koprodukcijskih filmova tadašnje Jugoslavije.
Drugi svjetski rat je odnio i njegov status glavnog glumca. Nakon nekoliko snimljenih ljubavnih filmova pod nacističkim režimom, primirio se do kraja rata, te sačekao bolja i nezavisnija vremena za umjetnike. Od četrdeset pete do kraja života (1962) radio je manje role, a najznačajniji film u kom je glumio je vrhunski noar triler Luja Mala “Lift za gubilište” sa Morisom Roneom, Žanom Moro i Linom Venturom. Poslednji naslov ikad mu je “Putovanje” takođe velikog Anatolea Litvaka. Preminuo je od stomačnog kancera, a sahranjen je u Minhenu.
[caption id="attachment_196701" align="alignnone" width="408"]
Svetislav Ivan Petrović[/caption]
Da ne bude da mora američka ambasada da nam napravi reklamu ne bismo li se upoznali sa svojim velikanima, eto možemo i sami. Momčina koja je sa ponosom uvijek isticala svoje porijeklo i koji je još u SFRJ bio zaboravljen, danas već pod metrima prašine, a to nikako nije zaslužio, imao je svoj ciklus u Kinoteci prije par godina, međutim još uvijek ni blizu to nije priznanja koje bi govorilo u ime svih nas: ponosimo se i mi njim. Valjda će ga nekad biti.
Toliko veliki da je morao imati dva imena – Svetislav Ivan Petrović!
