Drevni su neznabošci istoriju shvatali kao „Staru Zmiju“, božanstvo Urobor, predstavljeno u vidu zmije koje jede svoj rep. Ovo je simbolizovalo ciklični, sudbinski, neumitni karakter vremenskog postojanja i istorije kao takve. Po tom shvatanju čojvek se od datosti vremena, od istorijske sudbine koja mu je namijenjena nije mogao osloboditi niti je mogao da je promijeni. Vrijeme ponavlja samo sebe, vrti se u ciklusima koji se međusobno pothranjuju i kao nekakav ukleti žrvanj u opštoj datosti, predvidivosti i neumitnosti se ponavlja i u njemu su sudbine ljudi i naroda samo još jednom premlevena pšenica ili meso na telu stare zmije – Urobora koja živi i raste od jedenja same sebe. Odatle potiče ona tužna izreka da se istorija ponavlja i da ništa novo pod Suncem nema.

Prekid i izlaz iz ukletog ciklusa sudbine i istorije je ponudio Bog Živi. Dok su neznabožački filosofi čekali da budu „reciklirani“ od strane „Stare Zmije“ istinski Car Kosmosa – Gospod Bog je kroz istoriju Staroga i Novoga zavjeta otvarao put novom, pobjedonosnom, slavećem, pobjedničkom, djelatnom shvatanju istorije. Istorije koja ima svoj početak i kraj, i gdje je Stvoritelj univerzuma aktivni učesnik u toj istoriji kao saveznik i vođa ljudi.

Srpski narod, od kada su mu otvorene duhovne oči na samom početku njegovog postojanja brzo je svoju istoriju vezao za taj Božiji savez, za to shvatanje istorije kao delatnog, stvaralačkog napretka ka savršenstvu, uz Gospoda Boga kao vođu i saveznika u tom pravolinijskom istorijskom putu, koje, pod uslovom vjernosti Gospodu Svedržitelju omogućava i projavu slobodne volje i osigurava ulazak u vječnost oslobođenu ukletog recikliranja predodređene nam sudbine. Tako je srpski narod svoju istoriju protkao duhom Jevanđelja, pa je i Kosovski Boj dobio svoju Tajnu Večeru a izbor između zemaljskog i nebeskog carstva kneza Lazara je postao potvrda slobodne volje i saradnje sa Bogom u istorijskom putu koji ima svoje usmjerenje i svoj cilj.

Još jedan jevanđeoski događaj, koji potvrđuje ovu jevanđelizovanu srpsku istoriju je i praznik Sretenja. Praznik konačnog ispunjenja ljudskog života u susretu sa Bogom, u sretanju sa Njim. Praznik koji potvrđuje usmjerenost i stvaralačku slobodu učesnika istorije na njenoj pravoj, Božijoj strani. Sretenjski Ustav, i početak Prvog srpskog ustanka upravo na praznik Sretenja. Praznik kada Sveti Starac Simeon, ali i svaki čovjek i svi narodi, pa i rod srpski posle dugog čekanja i trpljenja uviđaju smisao svoga usmjerenja i vjernog služenja Bogu jer „videše oči moje spasenje tvoje koje si pripremio pred licem svih ljudi“. Tako je i rod Srpski onog davnog Sretenja 1804.godine vidio predobraz Spasenja Gospodnjeg, posle dugoga trpljenja u turskom ropstvu, vidio plod vjernosti Bogu i vjernosti vjeri otaca i nastavio sa Bogom kao putevoditeljem svoj istorijski put, oslobođen od datosti neumitne sudbine porobljenog naroda i pokoravanja bezakonju, odnosno pravu jačega.

Tako, prividna zloslutna cikličnost istorije Srba, u koju nas ubeđuju zlonamjernici, gubi svoju moć i umesto fatalističke tvrdnje da se istorija ponavlja, ponavljanju laži, da smo nemoćni svoju sudbinu da, uz pomoć Božiju, uzmemo u svoje ruke i da se moramo pokoriti zakonima istorijske datosti, možemo sa potpunim i svesnim nipodaštavanjem „Stare Zmije“ kazati da se istorija ne ponavlja nego da se samo često rimuje.

Kao i tada tako i danas Sretenje je susret – susret sa Bogom koji nas vodi kroz istoriju. Dok Srbin čeka susret sa Gospodom, kao negda starac Simeon, dok Srbin zna, da „Stara Zmija“ nema nad njim vlast i da vrijeme i istorija nisu beznadežna i nepromenljiva kategorija, nikakve Viole fon Kramoni, francusko-nemački planovi, Bajdeni i Šolcovi i drugi delovi tela „Stare Zmije“ koje nas ubeđuju u neumitnost našeg puta i neumitnost naših sudbina nemaju nad nama nikakvu vlast i nikakvu moć. Ko će protiv nas kada je s nama Bog?! A sa nama jeste Bog. Bio je Bog sa nama i onoga Vidovdana 1389. na Kosovu i mnogih narednih Vidovdana, bio je sa nama onoga Sretenja 1804. u Orašcu kad je počela buna protiv dahija i onoga Sretenja 1835. u Kragujevcu kad je donesen Sretenjski ustav a bio je s nama Bog i onog Božića 1916. na Mojkovcu kad su Crnogorci držali odstupnicu srpskoj vojsci, ali i onoga Mitrovdana 1992. kad su se Hercegovci odbranili od ustaške ofanzive, a verujem biće sa nama Bog vazda dok smo mu vjerni. Ima još Božića, Vidovdana, Mitrovdana i Sretenja koja nas čekaju na našem istorisjom putu sa Gospodom kao voditeljem naše istorije. One davne zime 1804. godine, onoga odsudnog Sretenja, priželjkivali su Sveti Petar Cetinjski, arhimandrit Arsenije Gagović i Karađorđe još veći Sretenjski susret koji se nije desio. Priželjkivali su ujedinjenje Srba i opšti ustanak protiv Osmanlija uz pomoć Rusije.

Umesto toga, više od stoleće kasnije, posle 1918 desio se susret svih Srba, ali i usiljeni susret sa onim narodima koji nisu taj susret želeli u Kraljevini SHS. Nažalost, taj susret nije bio Sretenjski. Taj „susret“ je uslovljavao, da ako ne da potpuno zaboravimo, a ono barem da skrajnemo naš Savez sa Bogom Živim u korist suživota sa drugima jer su nam i ti drugi braća...navodno...Hvala Bogu ta obmana nas je napustila. Sretenje Gospodnje i dalje je pred nama. Očekuje nas onaj susret koji su 1804. priželjkivali Sveti Petar Cetinjski i Karađorđe, da idemo u susret srpskom jedinstvu. Kakvo će to jedinstvo biti, ne znamo. Nije znao ni Starac Simeon kako će da susretne Gospoda dok se taj susret nije desio. Nije znao ni Karađorđe šta mu ide u susret onog Sretenja 1804. godine. Ali su znali da je sa njima Bog.

Nikada jače Srbi u celini nisu osetili duh opšteg srpskog susreta i srpskog jedinstva nego onog koje je pokrenuto litijama iz Crne Gore i po vascijelom srpstvu. Ideja srpskog jedinstva se razbuktala u srcima mladih pokoljenja i gori sve jače, ulazi u srca, ulazi u pesmu, u misli, u živote. Ono hrišćansko shvatanje istorije je ušlo opet u srpski narod. Postajemo svesni da nismo uslovljeni nikakvim datostima, silom i zemaljskom moći velikih. Sretenje kao duhovni događaj, ali i kao istorijski događaj bitan za srpski narod i srpsku državnost nas uči da smo sami gospodari svojih sudbina i da je sa verom u Boga sve moguće.

Vrijeme je današnje vrijeme velikih promjena. Ono što je izgledalo nemoguće pre samo nekoliko decenija, danas postaje opipljivo. Onaj nametnuti osećaj inferiornosti, uslovljenosti „Evropskim putem“ je već potpuno nestao. Nismo uslovljeni nikakvom „Starom zmijom“ pa ni onom u koju se pretvara Evropska Unija. Već decenijama smo na nekakvom evropskom putu bez alternativa, u nekakvim pregovorima, koji i nisu pregovori nego slepo prihvatanje diktata nedemokratske, neizabrane eurobirokratije i njihovih gospodara iz krugova atlantističkog establišmenta. Međutim, fatalističko putovanje u Evropu može biti sve, samo ne pregovori. Pregovori između dve strane podrazumevaju da jedna od strana uvek može od zadatih ciljeva da odustane i da ugovaranje nekakvog odnosa prekine. I to je na današnje Sretenje, barem što se tiče zamrlih evrointegracija – bjelodano jasno. Prodor u realno nije izvršio niko drugi nego veliki disident protiv neoliberalnog, neovazalnog atlantističkog poretka, obnovitelj vere u nacionalnu državu i hrišćanske vrijednosti Evrope, predsjednik Mađarske Viktor Orban koji je upravo u susret Sretenju, primetio da Srbiju što prije treba primiti u EU jer ona ima i druge varijante. Prvi put da je neko od Evropskih državnika to i priznao. Priznao je da su Srbi slobodni. Priznao je da Srbi ne mogu biti uslovljavani, jer je njihov put put susreta sa Bogom Živim, a ne neki fatalistički marš u nekakvo imaginarno blagostanje Evropske Unije, koja sve više postaje digitalizovani Arhipelag Gulag Solženjicina. Taj susret sa Bogom živim, to Sretenje se ne odnosi samo na Srbiju, nego na sve Srbe, a posebno one u Republici Srpskoj i Crnoj Gori. Srpsko jedinstvo, od gotovo zaboravljenog sna koji su Sretenja 1804. sanjali oci srpskog naciona – Sveti Petar Cetinjski, arhimandrit Arsenije Gagović i Karađorđe, kao i mnogi drugi Srbi s one strane Drine, Save i Dunava danas postaje stvarnost.

Srpsko jedinstvo postaje sve realnije, i srpstvo postaje sve ujedinjenije, upravo zato što se sve manje Srbi uzdaju u obećanja, prijetnje, štapove i šargarepe velikih sila i njihovih glasnogovornika, a sve više se uzdaju u Gospoda, sopstvenu duhovnu snagu i osećaj vlastite vrednosti kroz istoriju kroz koju ih je do sada sigurno vodio Bog, a vodiće ih i dalje. Srpstvo je već postalo duhovna kategorija. Od duha i duhovnosti kreće sve, ali se na duhovnosti ne završava. Ako se sve završi na duhovnosti, to ostaje neka varljiva sentimentalnost, puki romantičarski zanos, nešto što nema veze sa realnim životom. To postaje najobičniji opijum za narod. Ne završava se srpsko jedinstvo na zajedničkoj molitvi, zajedničkom posećivanju manastira, zajedničkoj kulturi i jeziku. Ono tamo počinje, ali vodi dalje. Duhovno srpsko jedinstvo mora da se pretoči u pansrpsku kulturu, pa dalje u pansrpski ekonomski, politički, naučni pa i državnički program.

Daleko od toga da, kao sveštenomonah, mogu o tome detaljno da promišljam ili da znam kako bi to trebalo ili moglo da izgleda. To je posao narodnih prvaka, učenjaka, državnika, političara, vojnika, književnika, pravnika, poslovnih ljudi i drugih delatnika i trudbenika, ali opet, kao sveštenik mogu da posvedočim da je to realnost i nasušna potreba svih Srba. Mogu da posvjedočim da počinjemo da shvatamo da nismo ničiji feud i ničija raja, nego narod koji je kroz susret sa Bogom osigurao sebi pravo da samostalno i slobodno odlučuje o svom istorijskom putu i da se sa sveopštom narodnom voljom Srba, čije je opredeljenje ukorenjeno u osvećenom i oboženom istorijskom putu - mora računati. Srpsko jedinstvo će samo da raste i ići će u susret svom opredeljenju za vječnost, a Srbi su otvorivši duhovne oči postali gospodari vlastite sudbine, te su se oslobodili „stare zmije“- prokletstva ponavljanja istorije, i svoj istorijski put počinju da određuju sami, da im se istorija ne ponavlja, nego da se samo ponekad rimuje.