Javnosti se saopštava da su „identitetske teme problem“ i da ih, radi evropskog puta, treba gurnuti pod tepih, ali rijetko ko podsjeća ko te poruke šalje i iz koje pozicije. A upravo tu leži suština priče o Miodragu Lakoviću - čovjeku koji danas iz udobne poslaničke i funkcionerske fotelje Pokreta Evropa sad dijeli lekcije onima koji su decenijama nosili teret borbe protiv režima Mila Đukanovića.

Laković u najnovijem intervjuu za Pobjedu nastupa kao glas razuma, tehnokratske smirenosti i evropske umjerenosti, upozoravajući da „identitetske teme usporavaju put Crne Gore ka EU“ i „komplikuju koalicione odnose“. Međutim, izostavlja jednu ključnu činjenicu, da on, Miodrag laković glavom i bradom, na političku scenu nije stupio kao neko ko je režim rušio, već kao dio tog sistema koji je do 30. avgusta 2020. suvereno vladao državom.

Upravo u tom periodu, dok su drugi bili marginalizovani, progonjeni ili isključeni iz bilo kakvog uticaja, Laković je gradio sopstvenu biznis imperiju. A u Crnoj Gori tog vremena, dobro se zna da veliki poslovi nijesu bili mogući bez pripadanja sistemu. Danas, međutim, taj dio biografije pažljivo preskače, dok javnosti nudi novu ulogu „objektivnog arbitra“ koji hladi strasti i anestezira javno mnjenje.

Zato i ne čudi što Laković poručuje da, ukoliko „u okviru vlasti imamo aktivnosti koje podrivaju strateške državne ciljeve“, treba „više sarađivati sa opozicijom“. Ta rečenica, izgovorena uzgred, otkriva mnogo više od navodne brige za EU – ona otvara prostor za rehabilitaciju upravo onih struktura protiv kojih su se građani pobunili 2020. godine.

Kada govori o problemu kolektora u Botunu, Laković se stavlja na stranu „struke i nauke“, tvrdeći da je argumentacija gradonačelnika „utemeljena u egzaktnim podacima“, a da je politika ta koja „postaje glasnija od nauke“. Međutim, istovremeno priznaje da projekat traje godinama i da je komunikacija sa lokalnim stanovništvom bila loša – što je upravo nasljeđe starog sistema upravljanja, čiji je i sam bio dio.

Kada je riječ o protestima i ulozi Milana Kneževića, Laković formalno ostaje „fer“, ali suštinski poručuje da je svaki otpor koji izlazi iz okvira Briselske agende - problem. Po njemu, ako „koalicija više nema zajedničke prioritete“, svako treba da „preispita svoju poziciju“. Prevedeno na politički jezik, ko god insistira na temama identiteta, jezika i istorijske pravde, postaje smetnja.

I dok odbacuje tvrdnje o padu rejtinga PES-a, Laković ipak priznaje da stranka „ponekad trpi političku štetu zbog ponašanja koalicionih partnera“. Ni riječi, međutim, o tome da građani sve češće prepoznaju ulogu koju unutar njegovog pokreta imaju upravo „presađeni kadrovi“ - oni koji su iz jednog sistema bez otpora prešli u drugi, zadržavajući isti mentalitet i istu misiju, potpunu kontrolu, opstrukciju i razvodnjavanje promjena.

Posebno je simptomatično njegovo insistiranje da se „izdignemo iznad samopromocije“ i da je proces evropskih integracija „previše važan“ da bi se koristio za političke poene. To govori čovjek koji sjedi na čelu skupštinskog Odbora za bezbjednost i odbranu, i koji bezbjednosnu situaciju u zemlji ocjenjuje kao „stabilnu“, iako javnost svakodnevno svjedoči pucnjavama, nerasvijetljenim ubistvima i dubokoj nesigurnosti.

U toj slici, Laković je tek jedan od mnogih „zumbula“ pažljivo posađenih u vrt Pokreta Evropa sad. Ali upravo takvi kadrovi imaju najvažniju ulogu, da ublaže oštricu promjena, da zamore javnost pričom o „višim ciljevima“ i da, pod plaštom Evrope, očuvaju kontinuitet bivšeg sistema protiv kojeg su se građani pobunili.

I zato, kada Laković izlazi u javnost sa intervjuima, on demonstrira fenomen o čovjeku koji će preživjeti svaki režim, promijeniti svaki dres, a zadržali istu funkciju. Da bude kočnica onda kada promjene prijete da postanu stvarne.