Srpska pravoslavna crkva i njeni vjernici danas obilježavaju dan posvećen Svetom Simeonu Stolpniku, rođenom oko 389. godine u selu Sis u maloazijskoj oblasti Kilikija.

Preminuo je 24. jula 459. godine u mjestu Kalat Siman. Rođen je u porodici hrišćana Susotina i Marte. Do osamnaeste godine je bio čobanin, a onda se zamonašio u manastiru Teleda, gdje je vrlo brzo po pobožnosti nadmašio sve kaluđere i čak zbog pretjerane revnosti jedno vrijeme bio izbačen iz monaškog bratstva.

Toliko je bio nehajan prema svom tijelu da ga je obmotavao užetom od vlakana palme koje mu je sjeklo kožu i stvaralo rane koje su gnojile. Kratko vrijeme je živio u planini u nekom bunaru koji je presušio, potom u jednoj maloj keliji, a onda i na planini Kalat Siman tako što je bio prikovan za stijenu. Tako je i privukao pažnju Meletija, uticajnog čovjeka u to doba, koji ga je ubijedio da dozvoli kovaču da ga oslobodi okova. Meletije nije jedini koga je Simeon zainteresovao.

U posjetu su mu dolazili ljudi iz raznih naroda, kao što su Arabljani, Persijanci i Jermeni. Kako bi izbjegao da ga dodiruju, Simeon je tražio da mu se napravi stub na kome je stalno boravio. Tih stubova je pravljeno još, da bi tek peti bio dovoljne visine koja je iznosila šesnaest metara, a i oko njega su bile postavljene dvije kamene ograde.

Život ovog čudotvorca bio je neobičan, a u narodu je ostalo vjerovanje da od danas počinje jesenja sjetva čiji je ovaj svetac zaštitnik. Zato se u mnogim mjestima zadržao običaj nošenja sjemena iz kuće u crkvu na osveštenje da bi godina bila dobra i rodna.

Na današnji dan gleda se i kakav je mjesec, ako je mlad - žito će dobro roditi, ali biće rodna i cijela godina. Sveti Simeon Stolpnik veoma je poštovan među zemljoradnicima i ratarima.

SPC danas obilježava i početak nove crkvene godine. U istoriji hrišćanstva, godinu treba početi u septembru u slavu Svetog cara Konstantina, rođenog u Nišu. On je tada pobojedio nad Maksencijem, neprijateljem Hristove vjere, a toj pobjedi sledovala je sloboda hrišćanske vjeroispovijesti.

Od 1989. godine ovaj dan se, na predlog Vaseljenskog patrijarha, obilježava kao dan tvari Božije, odnosno svega od Boga stvorenog.

Praznik podsjeća ljude na brigu o životnoj sredini i prirodi. U sedištu svake Eparhije, na današnji dan služi se kolenopreklona molitva Gospodu da blagoslovi "venac godine", da sačuva pravoslavlje u miru, da cela godina protekne dobro, da bog sve gradove i sva mesta sačuva nepovređene, da zaštiti hristoljubive vladare i narodu božijem daruje pobjedu nad protivnicima.