Sestro mila gorska vilo, da li pamtiš šta je bilo,
Badnje veče šesnaeste, crnogorske slavne čete
Da li pamtiš vilo gorska, ko je dika crnogorska,
Vukotića serdar Janka, što ga jednom rađa majka
Kad u rovu božić slave, serdar Janka muške glave,
pa se s puškom pričešćuju, neće nikom da robuju
Niko kući ne uteče, a bijaše Badnje veče,
stoji puška do badnjaka, mojkovački' je junaka
Pamti sejo gorska vilo, Mojkovac je Borodino,
krsta lјubi usred rova, pobratim je Kutuzova
Kad na Božić sviće zora, Srbe brani Crna Gora,
pred Mojkovcem kršni tiću, serdar Janko Vukotiću.
Mojkovački dani ispjevani i ovjekovječeni su dani vječne slave naših hrabrih predaka, onih istinskih Crnogoraca, koji znadoše zašta padoše. A svako sjećanje na Serdara Janka i njegovu hrabru vojsku navodi nas na razmišlјanje i preispitivanje: možemo li i mi sada koliko su oni mogli nekada?
[gallery ids="75188,75189,75190,75191,75192"]
Za crnogorsku vojsku u Mojkovačkoj bici za odbranu otadžbine postojala je samo jedna naredba. “Napred, juriš!”
I danas posle toliko godina u selima podno Čakora sačuvani su topovi koje su ostavlјali iznemogli srpski vojnici, prilikom povlačenja dok su se izmoreni povlačili preko albanskih planina do luka Skadar i Drač.
Najbolјi hroničar mojkovačke operacije i ratne drame Srbije i Crne Gore, Vasilija Vukotić, ćerka serdara Janka Vukotića, jedina žena učesnik Mojkovačke bitke, opisujući ove dane kaže: „Stigoše oni crni dani sa sve tragičnim vestima: pritisnuta sa tri strane silnom nemačkom, austrugarskom i bugarskom vojskom, srpska vojska je počela da se povlači. Dopreše vesti da su Bugari udarili nož u leđa srpskoj vojsci, da su presekli glavne komunikacije prema Nišu, Skoplјu i Solunu i da zbog toga srpska vojska mora da krene preko Kosova prema Crnoj Gori. U tom stiže mom ocu ona istorijska depeša srpske Vrhovne komande:
„Ako Crnogorska sandžačka vojska uspe da spreči prodiranje protivnika od Višegrada na Uvac-Prijepolјe-Sjeničke položaje i Novi Pazar i time ne dozvoli da se javi srpskoj vojsci u bok i pozadinu, ona se srpstvu odužila.“
Na ovo je serdar Janko Vukotić odgovorio:
Neka vrhovna komanda ne vodi brigu: Crnogorska sandžačka vojska rešena je da se do poslednjeg vojnika žrtvuje i da ne dozvoli neprijatelјu da se javi bratskoj vojsci u bok, a još manje u pozadinu.“
I u zaštiti srpske vojske su uspjeli! Cijena te pobjede bila je vrlo visoka.
Da se nikada ne zaboravi: tokom ove oružane operacije poginulo je oko 5.000 crnogorskih vojnika! Plamen Mojkovačke bitke traje i trajaće sve dok postoje Srbija i Crna Gora. Slava junacima Mojkovačke bitke!
;t=1s
