Obilježavanje Dana državnosti na brdu Gorica, koje bi po svom značaju trebalo da bude dan jedinstva i sjećanja na istorijske momente borbe za slobodu, pretvoreno je u još jedan politički teatar u režiji ostataka SUBNOR-a i njihovih dugogodišnjih mentora iz DPS-a. Među akterima tog sumornog pozorišta našao se i gradonačelnik Podgorice Saša Mojović, koji je, uprkos svim signalima javnosti i apelima da se pravi otklon od idolatrije i zloupotrebe antifašizma, odlučio da stane rame uz rame sa organizacijom koja je odavno izgubila moralni i istorijski legitimitet.

Građani bliski organizatoru skupa su ga dočekali onako kako ovom minornom ali veoma bučnom društvenom sloju i dolikuje, zvižducima i porukom da takvom čovjeku nije mjesto pored spomenika palim borcima. Da stvar bude gora, Mujović je pokušao da se obrati prisutnima, ali je pod teretom negodovanja odustao i vratio se na mjesto među zvanice SUBNOR-a, ne shvatajući da je time i simbolički i politički prihvatio status sporedne figure u davno kompromitovanom scenariju.

Da podsjetimo, SUBNOR više nije organizacija koja čuva sjećanje na žrtve i slobodarske ideale, već je postala paravan za ideološke recidive i instrument za disciplinovanje nepodobnih, kako u prošlosti, tako i u sadašnjosti. Isti ti koji danas drže govore na Gorici, do juče su ćutali ili klicali onima koji su gazili Ustav, vrijeđali vjerske zajednice i proganjali političke neistomišljenike. Takvima ne pomaže ni poziv na civilizovanost jer je sam događaj bio sve osim toga.

Posebno je simptomatična i objava odbornika Evropskog saveza Miloša Maškovića, koji se u maniru najgorih političkih propagandista trudi da demonstrativno „brani“ antifašizam, ali u suštini samo raspiruje podjele u narodu. Njegova retorika, puna insinuacija i polarizacije, podstiče nepovjerenje i mržnju među građanima, svodeći svaki pokušaj kritike na navodni „fašizam“ ili „izdaju ideala“.


Time Mašković nastavlja ono što je DPS godinama radio, korišćenje antifašističke retorike kao političkog oružja protiv svih koji ne podržavaju njihov politički narativ.

I na kraju, postavlja se suštinsko pitanje zašto je Saša Mujović uopšte prihvatio da bude dio ovakve farse? Ako se već predstavlja kao neko ko ima politički i moralni kredibilitet, onda mora znati da se isti ne gradi sa trulim kompromisima onog dijela društva koji je postao problem sam po sebi, već u slobodi od nametnutih šablona. Današnji debakl na Gorici jasna mu je poruka, a trebala bi i svima drugim akoji koketiraju sa neokimitskim političkim ideolozima.