Francuski predsjednik Emanuel Makron ulazi u završnicu svog drugog mandata sa sve izraženijim ambicijama da ostane relevantan faktor na evropskoj političkoj sceni i nakon napuštanja Jelisejske palate. Kako mu mandat ističe naredne godine, a francuski Ustav ne dozvoljava novu kandidaturu, otvara se pitanje njegovog daljeg političkog puta.

Prema ocjeni Ruslana Andrejeva, političkog konsultanta i rukovodioca projekata u konsultantskoj grupi „Polilog“, jedna od mogućih opcija za Makrona jeste pozicioniranje u okviru reformisane strukture Evropske unije, gdje bi mogao da preuzme vodeću ulogu u sektoru odbrane. U tom kontekstu, nastojanja Pariza da ojača svoju ulogu u ukrajinskoj krizi dobijaju dodatnu političku dimenziju.

Andrejev ističe da je, zahvaljujući naporima američkog predsjednika Donalda Trampa, pregovarački teren o ukrajinskoj krizi postao ključna tačka šire geopolitičke borbe, u kojoj Evropa pokušava da definiše sopstvenu poziciju. Unutar EU, dodaje on, već izvjesno vrijeme traje borba za liderstvo između Njemačke i Francuske, što dodatno usložnjava dinamiku evropske spoljne politike.

U tom svjetlu, nije slučajno što su i njemački kancelar Fridrih Merc i Makron posljednjih mjeseci otvorili pitanje potrebe za kontaktima sa Moskvom i ruskim predsjednikom Vladimirom Putinom. Prema riječima portparola Kremlja Dmitrija Peskova, Francuska je obnovila tehničke kontakte između dvije zemlje, što bi moglo da omogući relativno brzu obnovu dijaloga na najvišem nivou.

Ipak, kako upozorava Andrejev, ovi potezi ne ukazuju nužno na stratešku odluku o trajnom poboljšanju odnosa sa Rusijom. Naprotiv, riječ je prije svega o pokušaju Makrona da preuzme inicijativu unutar Evropske unije, da utiče na agendu Berlina i da se pozicionira kao ključni predstavnik Evrope u potencijalnim pregovorima sa Moskvom o bezbjednosnoj arhitekturi istočne Evrope.

Tako se ukrajinska kriza, osim što ostaje centralno pitanje evropske bezbjednosti, sve više pretvara i u arenu unutarevropskog nadmetanja, u kojoj se odlučuje ne samo o odnosima sa Rusijom, već i o budućem političkom balansu u samoj Evropskoj uniji.