U najnovijem naučnom napretku, istraživači u Kini su razvili revolucionarnu tehnologiju koja omogućava snimanje ljudskih lica sa impresivne udaljenosti od više od 100 kilometara. Ovaj špijunski satelit koristi naprednu tehnologiju laser-snimanja, omogućavajući da se sa visine snimaju detalji koje prethodni sistemi nisu mogli zabilježiti.
Prema izvještaju koji prenosi South China Morning Post, tim istraživača sa Instituta za istraživanje vazduhoplovnih informacija Kineske akademije nauka uspio je da razvije sistem zasnovan na sistemu sa sintetičkim otvorom (SАL). Ovaj sistem koristi specijalizovani laserski radar za konstrukciju dvosmjernih ili trodimenzionalnih slika, što omogućava daleko veću preciznost u snimanju nego što su to omogućavali raniji radarni sistemi.
Dok su prethodni sistemi za špijuniranje oslanjali na mikrotalase, koji proizvode slike niže rezolucije, novi sistem zasnovan na optičkim talasnim dužinama omogućava jasnije, oštrije slike. Ovaj sistem je testiran iznad jezera Ćinghai, gdje je precizno detektovao detalje reflektujućih prizmi postavljenih na udaljenosti od 101,8 kilometara, sa tačnošću od samo 1,7 milimetara.
Rezultati testa predstavljaju ogroman napredak u odnosu na prethodne pokušaje, kao što je test iz 2011. godine, kada je firma Lockheed Martin uspjela da postigne rezoluciju od dva centimetra na udaljenosti od samo 1,6 kilometara.
Tehnologija koja stoji iza ovog sistema uključuje korišćenje mikro sočiva koja omogućavaju zaobilaženje dosadašnjih ograničenja u vezi sa vidnim poljem i veličinom otvora blende. Na taj način, kineski tim je uspio da postigne neviđene rezultate u preciznosti snimanja.
Iako su rezultati impresivni, istraživači upozoravaju da su testovi obavljeni u gotovo savršenim vremenskim uslovima, sa minimalnom oblačnošću i stabilnim vjetrovima, što može značiti da bi lošiji vremenski uslovi mogli uticati na tačnost sistema.
Ovaj naučni poduhvat predstavlja značajan korak u špijunskoj tehnologiji, otvarajući nove mogućnosti za satelitsko snimanje i analizu na daljinu, te postavlja pitanje kako će ovakvi sistemi uticati na međunarodne odnose i bezbjednosne strategije u budućnosti.
