Podgorički portal Press otkriva novu epizodu političko-moralne farse u režiji starog znanca javne scene, Branislava Bana Radulovića. Poznat po svojim strastvenim javnim nastupima, Radulović je ovoga puta zauzeo „revolucionarnu“ poziciju među demonstrantima na proslavi 13. jula u Podgorici, kada je gradonačelniku Saši Mojoviću, tokom zvaničnog govora, uzviknuo: „Fašisto!“

Dok su pojedini mediji ovu scenu okarakterisali kao „autentičan građanski gest“, malo ko je podsjetio na ono što redakcija Pressa jeste, a redakcija ALOonline sa zadovoljstvom prenosi i proširuje, Radulović je vjerovatno jedini „antifašista“ u Evropi koji mjesečno inkasira skoro 4.400 evra od, kako on kaže, „fašističke“ države.

Prema podacima Agencije za sprečavanje korupcije, Radulović je raspoređen po više državnih i poludržavnih tijela, od kojih svako uredno uplaćuje svoj dio u njegovu revolucionarnu kasu:


  • 2.549 € – plata iz Senata Državne revizorske institucije,

  • 300 € – članstvo u Komisiji za reviziju i građansku kontrolu rada Uprave policije,

  • 200 € – rad u Komisiji za kontrolu operativno-istražnih radnji,

  • 250 € – član Komisije za žalbe u oblasti javnih nabavki,

  • 643 € – angažman na ispitu za revizore pri DRI,

  • 451 € – članstvo u Komisiji za državni ispit.


Sve skupa 4.393 € – mjesečno, neto, iz budžeta.

Pa eto, dok Bane sa parolama maršira ulicama, njegova transakciona realnost izgleda sasvim drugačije. Nije, dakle, on „antifašista“ sa margine, već budžetski funkcioner u punoj snazi – član, član i opet član, toliko komisija da se čeljade prosto zapita kako jedan čovjek stiže sve to da izrevidira, prokontroliše i provjeri.

Upitanost javnosti nije usmjerena na njegovo pravo da viče šta hoće, jer to mu Ustav omogućava. Ali se s pravom postavlja pitanje može li se u isto vrijeme biti ulični pobunjenik i sistemski funkcioner, i to na platnom spisku iste države koju proglašavate totalitarnom?

U Crnoj Gori, izgleda može. I ne samo da može, nego se taj paradoks pretvara u društveni šablon. Glasni na protestu, tihi na bankarskom šalteru. Danas revolucionar, sjutra revizor. U podne vičeš „Dolje režim!“, a u pet provjeravaš ko je dobio tender.

Redakcija ALOonline nema dilemu, ovo je još jedna predstava takozvane građanske scene u kojoj su scenario, režija i finansiranje u potpunosti obezbijeđeni upravo od strane onog sistema koji se na bini „bori protiv sebe samog“. Takav teatar, naravno, više nikog ne iznenađuje ali i dalje zaslužuje da bude razobličen.

Jer u Crnoj Gori, u doba političke glume, najisplativija revolucija je ona u kojoj si na platnom spisku države čiji sistem deklarativno rušiš.